Codziennie nowa bezpłatna porada!
Przez umowę darowizny darczyńca, zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego, kosztem własnego majątku. Oświadczenie darczyńcy powinno być złożone w formie aktu notarialnego. Jeżeli przedmiotem darowizny jest nieruchomość, umowa musi być bezwzględnie zawarta w formie aktu notarialnego (art. 155 kodeksu cywilnego). W umowie, którą należy spisać przed notariuszem, powinny być zawarte: oznaczenie stron umowy, przedmiot świadczenia oraz koszty sporządzenia aktu. Podstawę umowy stanowi art. 888 kodeksu cywilnego. Od darowizny pobiera się podatek wg stawek wyznaczonych w art. 15 ustawy o podatku od spadków i darowizn, a także taksę notarialną, której stawka jest wyznaczona treścią § 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości o maksymalnych stawkach taksy notarialnej. Przykładowo, jeśli wartość nieruchomości mieści się w przedziale 60 tys. - 1 mln złotych, taka maksymalna stawka może wynieść 1 010 zł + 0,4% od nadwyżki ponad 60 tys. zł. Podatek od darowizny od nabywców zaliczonych do I grupy podatkowej (m. in. dzieci), jeśli kwota nadwyżki podstawy opodatkowania wynosi minimum 20 556 zł, wynosi 822 zł 20 gr i 7% nadwyżki ponad 20 556 zł. Umowa podlega też opodatkowaniu podatkiem w zakresie uregulowanych w art.1 ust 1 pkt 1 lit. d ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych.
Przez umowę darowizny matka, jako darczyńca, zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego, kosztem własnego majątku. Oświadczenie darczyńcy powinno być złożone w formie aktu notarialnego. Brak zachowania takiego rygoru co do formy, powoduje iż umowa staje się ważna, jeżeli przyrzeczone świadczenie zostało spełnione. Jednakże jeżeli przedmiotem świadczenia jest np. nieruchomość bezwzględnie wymagana jest forma aktu notarialnego (art. 155 kodeksu cywilnego). W umowie, którą należy spisać przed notariuszem, powinny być zawarte: oznaczenie stron umowy, przedmiot świadczenia oraz koszty sporządzenia aktu. Podstawę umowy stanowi art. 888 kodeksu cywilnego. Od darowizny pobiera się podatek wg stawek wyznaczonych w art. 15 ustawy o podatku od spadków i darowizn, a także taksę notarialną, której stawka jest wyznaczona treścią § 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości o maksymalnych stawkach taksy notarialnej. Umowa podlega też opodatkowaniu podatkiem w zakresie uregulowanych w art.1 ust 1 pkt 1 lit. d ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych.
Z opisanego stanu faktycznego wynika, iż jest Pan współwłaścicielem nieruchomości budynkowej w części ułamkowej. Do wspólności majątku spadkowego stosuje się odpowiednio przepisy o współwłasności w częściach ułamkowych. Oznacza to, iż dom przysługuje rodzeństwu niepodzielnie – jedno i to samo prawo własności przysługuje więcej niż jednej osobie. W zasadzie każdy ze współwłaścicieli jest obowiązany do współdziałania w zarządzie rzeczą wspólną. Zarząd polega na aktywnym, w miarę istniejących potrzeb, udziale w podejmowaniu decyzji dotyczących rzeczy wspólnej – w zakresie administrowania nieruchomością, podejmowania decyzji o remontach, pobieraniu dochodów, ponoszenia związanych z tym wydatków i ciężarów. Rozwiązaniem optymalnym jest zgodne określenie zarządu przez samych współwłaścicieli na podstawie umowy w dowolnej formie. Tutaj na podstawie umowy ustnej, jak rozumiem, został ustalony sposób zarządu oraz korzystania z nieruchomości. Na mocy art. 205 k. c. współwłaściciel sprawujący zarząd rzeczą wspólną może żądać od pozostałych współwłaścicieli wynagrodzenia odpowiadającego uzasadnionemu nakładowi jego pracy. Wobec powyższych rozważań, w razie sprzedaży domu, kwota uzyskana może zostać podzielona w stosunku do przypadających udziałów z obowiązkiem spłaty współwłaściciela, który ponosił koszty utrzymania domu.
Według wskazań kodeksu cywilnego, dotyczących zawarcia umowy przedwstępnej, powinna ona zawierać istotne postanowienia umowy przyrzeczonej. W przypadku współpracy z przedsiębiorstwami w celu prowadzenia księgowości, wydaje się w tym miejscu najodpowiedniejsza umowa zlecenia. Wobec tego przedwstępna umowa zlecenia, winna zawierać:
oznaczenie stron umowy;
oświadczenie stron, iż zobowiązują się zawrzeć umowę zlecenia (zwanej dalej umową przyrzeczoną), na następujących warunkach (tutaj określenie ich, np.: rodzaj umowy, miejsce wykonywania zlecenia, wymiar czasowy, wynagrodzenie, termin rozpoczęcia);
podanie terminu zawarcia umowy przyrzeczonej, z możliwością określenia kary umownej w razie niezawarcia jej;
zastrzeżenie formy dla zmiany treści umowy (np. w formie pisemnej pod rygorem nieważności);
zakończenie, iż umowę zawarto w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach, po jednym dla każdej ze stron.
Można też zaznaczyć, że w sprawach nieuregulowanych niniejszą umową, będą miały zastosowania przepisy kodeksu cywilnego. Dodatkowym elementem w treści umowy może być warunek lub wyznaczenie prawa odstąpienia od umowy w określonym terminie.
Sprzedawca jest odpowiedzialny względem kupującego za wady fizyczne rzeczy, tj w sytuacji, gdy np. rzecz nie ma właściwości, o których istnieniu zapewnił kupującego (tutaj kolor spodni sprzeczny z informacją podaną na aukcji, która sama w sobie była błędna, gdyż zawierała dwa sprzeczne wskazania). Może Pani na podstawie art. 560 § 1 kodeksu cywilnego (k.c.) żądać wymiany spodni na nową parę, ponieważ wady tej nie da się usunąć w inny sposób. Jeżeli rzecz była już wymieniana a wada wciąż pozostaje albo rzeczy nie da się wymienić, można odstąpić od umowy. Uprawnienia te przestają przysługiwać, jeśli nie zawiadomi się sprzedawcy w ciągu miesiąca od wykrycia wady. W zasadzie możemy tutaj uznać za zasadne, że utrata uprawnień z tytułu rękojmi nie następuję po upływie miesiąca, jeżeli przyjmiemy że sprzedawca wadę podstępnie zataił (podanie sprzecznych informacji o towarze). Dobrze, że zgłosiła Pani niezgodność towaru z opisem, ponieważ mimo braku rachunku, podjęcie przez sprzedawcę wyjaśnień, świadczy o tym, iż rzeczywiście wydanie rzeczy miało miejsce. Teraz należy skierować roszczenie do sprzedawcy na postawie art. 560 § 1 k.c.
Zobacz cały wątek: Towar nie zgodny z opisem - inny kolor (allegro) »
W umowie zlecenia można zastrzec, że naprawienie szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania niepieniężnego nastąpi przez zapłatę określonej sumy. W takiej sytuacji kara umowna należy się wierzycielowi w zastrzeżonej na ten wypadek wysokości bez względu na wysokość poniesionej szkody. Zastrzeżenie kary umownej zależy wyłącznie od woli stron. Nie jest to kara w ścisłym tego słowa znaczeniu. To sankcja cwylinoprawna oznaczona w pieniądzu. Stosunki cywilnoprawne mają to do siebie, iż są zawierane przez strony równoprawne w obrocie gospodarczym, bez stosunku nadrzędności i podległości. Strony mogą umawiać się co do jej wysokości wedle swej woli i niekoniecznie z panującymi zwyczajami. Kara umowna ma na celu zwiększenie realności wykonania zobowiązania. To strony ustalają wagę i znaczenie niewykonania zobowiązania w całości lub w odniesieniu do zindywidualizowanych okoliczności. W ramach swobody nawiązywania umów, dopuszczalna jest w zasadzie dowolna wysokość kary umownej, ponieważ strony mają wpływ na kształtowanie warunków. Inaczej byłoby w wypadku ogólnych warunków umowy, tj regulaminów, które zastrzegałyby rażące dla konsumentów warunki niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązań. W razie odmowy zapłaty, wierzyciel może żądać odszkodowania przenoszącego wysokość zastrzeżonej kary na podstawie art. 484 § 1 k.c. (kodeksu cywilnego). Warunkiem jest udowodnienie przez wierzyciela wystąpienia realnej szkody, a więc straty rzeczywistej lub utraconych korzyści.
Odpowiedzialność za wady fizyczne rzeczy polega na tym, iż sprzedawca jest odpowiedzialny względem kupującego, jeśli rzecz sprzedana ma wadę zmniejszającą jej wartość lub użyteczność ze względu na cel wyznaczony w umowie, jeżeli rzecz nie ma właściwości o których zapewniał kupującego albo jeżeli rzecz została wydana w stanie niezupełnym. W umowie można wyłączyć lub ograniczyć odpowiedzialność z tytułu rękojmi, ale będzie to nieskuteczne zawsze w wypadku, gdy sprzedawca zataił podstępnie wadę przed kupującym. Uprawnienia z tytułu rękojmi wygasają z upływem roku od wydania rzeczy kupującemu. Termin ten nie wyłącza uprawnień z tytułu rękojmi,jeśli sprzedawca wadę podstępnie zataił. Przewidziany w art. 568 kodeksu cywilnego roczny termin może być przedłużony umową stron. Sprzedawca nie będzie odpowiedzialny za wady fizyczne, które powstały po przejściu niebezpieczeństwa na kupującego (po wydaniu samochodu), chyba że wady wynikły z przyczyny tkwiącej poprzednio w rzeczy sprzedanej. Odpowiedzialności tej nie da się wyłączyć umownie. Kupujący traci uprawnienia z tytułu rękojmi, jeżeli nie zawiadomi sprzedawcy w ciągu miesiąca od wykrycia wady, chyba że sprzedawca wadę podstępnie zataił lub zapewniał, że wada nie istnieje (wówczas utrata uprawnień nie następuje w ciągu miesiąca).
Zobacz cały wątek: kupno używanego pojazdu-co w przypadku wad ukrytych?? »
Ojciec może oświadczyć w formie aktu notarialnego,iż zobowiązuje się do świadczenia nieruchomości lokalowej w formie darowizny. Jednakże darowizna będzie miała znaczenie przy obliczaniu zachowku dla córek, w wypadku śmierci ojca, które byłyby powołane do spadku z ustawy, chyba że zostaną wydziedziczone (przy dziedziczeniu testamentowym). Darowiznę uczynioną bowiem przez spadkodawcę uprawnionemu do zachowku (jest nim także Pani), zalicza się na należny mu zachowek. Wartość przedmiotu darowizny oblicza się wg stanu z chwili jej dokonania, a wg cen z chwili ustalania zachowku.
Wy wypadku gdy rzecz sprzedana ma wady, kupujący może od umowy odstąpić albo żądać obniżenia ceny. Jeżeli sprzedawca niezwłocznie naprawi telefon albo wymieni na wolny od wad, nie może Pani odstąpić od umowy. Przysługuje Pani prawo kształtujące między tymi uprawnieniami. Natomiast przy niezwłocznym usunięciu wady, orzecznictwo jest zgodne, co do tego, iż termin „niezwłocznie” oznacza „bez uzasadnionej zwłoki”, każąc go rozumieć jednolicie, jako termin nie przekraczający dwóch tygodni. Propozycja pracownika punktu jest uzasadniona, jednak to od Pani zależy czy dokona wyboru naprawy (usunięcia wady) czy też wymiany telefonu na wolny od wad.
Zmiana zamków jest dobrym pomysłem. Dodatkowo proponuję złościć na policji kradzież wszystkiego, co zniknęło i wskazać siostrę jako podejrzaną.
W żadnym wypadku nie mamy do czynienia z przestępstwem kradzieży. W obecnym stanie faktycznym, Pani wraz z siostrą są współwłaścicielkami majątku spadkowego do czasu sądowego działu spadku na mocy art. 1037 § 1 k.c. Mają Panie równe udziały i obie jesteście właścicielkami. Siostra objęła jedynie w posiadanie przedmioty z mieszkania, co jest uzasadnione prawnie. Własność polega bowiem na możliwości posiadania i korzystania z rzeczy zgodnie ze społeczno – gospodarczym przeznaczeniem swego prawa. Do zarządzania lub rozporządzania rzeczą ze wspólności spadkowej przez siostrę wymagana jest Pani zgoda. Obie jesteście obowiązane do zarządu, a jeśli nie można uzyskać zgody współwłaścicielki w istotnych sprawach dotyczących zwykłego zarządu (to, by przedmioty pozostały w mieszkaniu, ponieważ umożliwiają jego funkcjonowanie), może Pani wystąpić do sądu o wyznaczenie zarządcy na podstawie art. 203 k.c. Jeśli nie, należy czekać na sądowy dział spadku, po którym spadkobiercy są wzajemnie obowiązani do rękojmi za wady fizyczne i prawne (np. gdy po otwarciu spadku przedmiot majątkowy pozostawał w posiadaniu jednego spadkobiercy a w wyniku działu przypadł drugiemu).
Z opisanego stanu faktycznego wynika, iż napastnik dopuścił się naruszenia nietykalności cielesnej. W takiej sytuacji dopuszczalna jest obrona konieczna, tj jeśli odpiera się bezpośredni, bezprawny zamach na jakiekolwiek dobro chronione prawem (tu – nietykalność cielesna). Jednakże broniący się musi działać w celu odparcia zamachu, tj musi być świadom jego istnienia i chce go odeprzeć, co eliminuje wszelkie akty zemsty i samosądu. Pogoń za napastnikiem wyklucza przyjęcie obrony koniecznej i wyłączenie przestępności czynu. Ponieważ w zdarzeniu uczestniczyły 3 osoby możemy mieć najpewniej do czynienia z bójką, tj starciem, w którym każda z trzech osób występuję w podwójnej roli: atakującego i broniącego się. Sam fakt zarejestrowania części zdarzenia przez kamerę, nie skłania bowiem do pominięcia pozostałych okoliczności. W takiej sytuacji, w stosunku do kolegi, na którego pokrzywdzony złożył doniesienie na policję, mielibyśmy do czynienie z przestępstwem rozboju, tj kradzieży z użyciem przemocy. Wobec tego najważniejsze jest wyjaśnienie okoliczności całego zdarzenia i motywacji, jaka kierowała kolegą, co przesądzi o kwalifikacji prawnokarnej (najprawdopodobniej z art. 158 § 1 k.k. - przestępstwo bójki) i rozstrzygnięciu.
Przepisy kodeksu postępowania karnego milczą na temat terminu zwrotu uiszczonego poręczenia majątkowego. Jedynie za art. 269 § 1 k.p.k. możemy przytoczyć, iż z chwilą ustania poręczenia majątkowego przedmiot poręczenia zwraca się, a sumę poręczenia zwalnia się. Co więcej, jeśli środki pieniężne, stanowiące przedmiot poręczenia znajdowały się na oprocentowanym rachunku bankowym, osobie poręczającej należy zwrócić sumę poręczenia wraz z naliczonymi od tej sumy odsetkami. Zwrot taki powinien również wystąpić w uzasadnieniu postanowienia o uchyleniu poręczenia majątkowego. Jeśli decyzja taka została zawarta w postanowieniu, co jest uzasadnione względami pragmatycznymi, może podlegać kontroli stron, a w razie potrzeby może być zweryfikowana w postępowaniu odwoławczym.
Zatarcie skazania (z jego chwilą przestępstwo uważa się za niebyłe oraz następuje formalne usunięcie wpisu z rejestru skazań), w przypadku skazania na karę pozbawienia wolności, następuje z mocy prawa z upływem 10 lat od wykonania lub darowania albo przedawnienia jej wykonania. Wobec warunkowego zawieszenia wykonania kary, należy stwierdzić, że okres ten upłynie w 2015 roku. Jednakże, sąd na wniosek skazanego może zarządzić zatarcie skazania już po upływie 5 lat, jeśli skazany przestrzegał w tym okresie porządku prawnego, a wymierzona kara pozbawienia wolności nie przekraczała 3 lat. Przyjmując, iż wykonanie nastąpiło 19.12.2005 roku, wniosek taki może Pani złożyć w grudniu tego roku. Co zaś tyczy się kary grzywny, zatarcie skazania nastąpiło z mocy prawa z upływem 5 lat od wykonania kary, tj. w grudniu 2008 r.
Przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, w szczególności m. in. utwór plastyczny. Opracowanie cudzego utworu, jak tłumaczenie, przeróbka, adaptacja jest również przedmiotem prawa autorskiego bez uszczerbku dla prawa do utworu pierwotnego. Jeśli fotografia jest tylko inspiracją do namalowania obrazu, wówczas będzie to utwór samoistny (tzn jest dziełem dla którego podnietę dał inny utwór). Jeśli uznamy, ze obraz jest „przeróbką” dzieła samoistnego (fotografii), w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, wówczas rozporządzenie i korzystanie z opracowania zależy od zezwolenia twórcy fotografii (prawo zależne).
Zobacz cały wątek: Obraz namalowany ze zdjęcia udostępnionego w internecie? »
Dobra osobiste człowieka pozostają pod ochroną prawa cywilnego na mocy art. 23 i 24 kc. Cechą praw osobistych jest to, że są to prawa niemajątkowe, służące do ochrony poszczególnych dóbr. Mogą to być: wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, itp. Prawa te są ściśle związane z podmiotem podlegającym ochronie. Naruszeniem dóbr osobistych będzie więc przykładowo opublikowanie zdjęcia z wizerunkiem osoby, nie znajdującej się w grupie, bez jej zgody. Ten stan faktyczny budzi wątpliwości, dotyczy bowiem przedmiotu majątkowego konkretnej osoby. Jednak wydaje się, że żądanie poszkodowanego z tytułu ochrony dóbr osobistych może być uzasadnione. Jeśli zdjęcia z wypadku ukazywały konkretny samochód, nawet mimo braku rejestracji, a w danym środowisku wiadomo powszechnie o jakie zdarzenie chodzi i czyją własnością jest samochód, wówczas w wypadku ich publikacji, możemy mieć do czynienia z naruszeniem dobra osobistego np. w postaci wizerunku. Proszę bowiem wyobrazić sobie sytuację, w której ktoś publikuje zdjęcie cudzego psa, domu czy biura, w którym mieści się działalność gospodarcza osoby fizycznej. Jest to jednak kwestia wysoce wątpliwa.
Zobacz cały wątek: Prawa autorskie do moich zdiec w internecie »
Informujemy, iż zgodnie z przepisem art. 25 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 4 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tekst jednolity: Dz. U. 2006 r. Nr 90 poz. 631), dalsze rozpowszechnianie artykułów i porad prawnych publikowanych w niniejszym serwisie jest zabronione.