Czy legalizacja pierwotna fotoradaru wystarcza do mandatu? - forum prawne

proszę nie płacić mandatu tylko zarządać świadectwa legalizacji z tego miejsca, kw ótrym zrobiono panu fotkę... jesli to policja zrobiła panu fotkę to nie musi pan udawadniać nielegalności fotodowodu wystarczy się oprzeć w sądzie na naszy uzasadnieniu prawnym i w załaćzreniu dodać reprotaż z TVP (dostepny u nas na stronie) w którym policjanci przyznają się do przenoszenia wielokrotnego fotoradarów w oparciu o jedno świadectwo legalizacyjne

W licznych publikacjach i dyskusjach rozważane są obecnie sposoby uniknięcia płacenia mandatu za przekroczenie prędkości. Możliwość taką sugeruje także poniższa wypowiedź, ale to nie jest zasadniczym jej celem. Rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny podlegać przyrządy do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym Dz.U. 2004 nr 15 poz. 129 w paragrafie 13 wymaga: „§ 13. Konstrukcja przyrządu radarowego powinna umożliwiać ... ustawienie kąta osi wiązki fal promieniowania elektromagnetycznego w zakresie od 0 do 30 stopni kątowych z błędem nie większym niż ± 0,5 % wartości określonego kąta.” 1. Prawdziwej frustracji doznaje zatem policjant usiłujący skorzystać z możliwości ustawienia kąta wiązki swojego zalegalizowanego radaru pistoletowego na np. wartość 5 stopni kątowych z niedokładnością ± 1,5 minuty kątowej. Natomiast możliwość bezbłędnej nastawy kąta 0 stopni wykracza poza możliwości każdego zalegalizowanego przyrządu radarowego do pomiaru prędkości i obawiam się, że bezbłędna nastawa lub pomiar nie są już obecnie nawet problemem królowej nauk. Nie trzeba być znawcą teorii miar, a nawet metrologiem, aby odróżnić zasadność stosowania miar względnych niedokładności przy takich pomiarach jak np. długość lub masa, a np. kąt lub temperatura. 2. Zauważmy także, że żądane ustawienie „określonego kąta” jest związane głównie z właściwym wyznaczeniem prędkości liniowej pojazdu. na podstawie znajomości prędkości „na radar”. Przyjęcie prędkości „na radar” jako prędkości liniowej pojazdu powoduje błąd nie przekraczający 1 % przy kątach mniejszych od 8 stopni. Tak więc ów policjant winien mieć frustrację jedynie z winy prawodawcy, który największej dokładności wymaga zupełnie niepotrzebnie właśnie dla małych kątów. 3. Od kilku lat istnieją rozwiązania dwuczęstotliwościowych radarów do pomiaru prędkości, które dokonują pomiaru prędkości pojazdu (w chwili jego znajdowania się) w zadanej odległości od radaru. Wystarcza w parametrach lokalizacji podać łatwo mierzalną odległość środka pasa ruchu od radaru, a radar obliczy ten kąt i wprowadzi odpowiednią poprawkę. Żądana Rozporządzeniem możliwość ustawienia kąta osi jest w takiej sytuacji niczym nie uzasadniona. Wykorzystanie znajomości kąta z uwzględnieniem niepewności pomiarowych prowadziłoby do znacznie większych błędów pomiaru prędkości. Rozporządzenie wprowadzone zaledwie rok temu było już technicznie nieaktualne w chwili jego powstawania i obecnie hamuje stosowanie współczesnych metod pomiaru. Rozporządzenie to w całości w niczym nie przystaje do filozofii Dyrektyw Nowego Podejścia, nie ograniczających rozwoju techniki. 4. Omawiany paragraf 13 jest, delikatnie mówiąc, błędny metrologicznie, wprowadza bezzasadne technicznie wymagania i ogranicza rozwój techniki. Czy zatem omawiany paragraf 13 Rozporządzenia jest niepotrzebny? O nie! Skoro jest, to wydaje się, że został wprowadzony tam świadomie. Żaden przyrząd radarowy do pomiaru prędkości pojazdów nie jest w stanie spełnić podanych w nim wymagań. Zatem pozytywne rozpatrzenie wniosku o odstąpienie od wymagań tam zawartych leży w arbitralnej gestii Głównego Urzędu Miar. Taka arbitralność, jak to zwykle bywa, daje ‘waaaaadze’ i o to właśnie ‘tu idzie’. Być może byłoby pouczającym dokonanie zestawienia instytucji wnioskujących o legalizację swoich radarów, z uwzględnieniem osiągniętych rezultatów i jednoczesnym wskazaniem instytucji wnioskujących o odstępstwo od wymagań paragrafu 13. Czy wszystkie legalizacje były legalne? Działaniem spójnym z powyższym jest gąszcz zmian w ustawie Prawo o miarach. Zmiany te wymagają odrębnej analizy, ale mówiąc ogólnie, ich celem było zwiększenie przychodu urzędów miar. Wiadomo, że możliwości pomiarów rosną, można coraz precyzyjniej określać model pomiaru, ale ta dokładność zmniejsza ogólność i niekiedy staje się niepotrzebna, a wręcz szkodliwa. Umyka cel któremu pomiar służy, w szczególności dla poprawy bezpieczeństwa ruchu przy zachowaniu praw obywateli. Jeżeli zastosowano by w Polsce szacunkową ocenę trzeźwości na podstawie przejścia kierowcy po białej linii, to zaraz, chcąc zarobić marny grosz, urzędnicy zajęliby się ustanawianiem praw i legalizacją przymiarów do pomiaru drogi tego przejścia lub czasomierzy określających czas utrzymania się na niej. Szkoda, bo wiele jest do zrobienia w metrologii prawnej, w szczególności krytycznej analizy tworzonych norm, nie tylko pechowego, bo 13, paragrafu cytowanego Rozporządzenia Ministra.

Czy w przypadku dopplerowskich fotoradarów (na fale radiowe) montowanych w pojezdach policji wystarczy legalizacja tylko i wyłącznie na sam fotoradar? Czy mogę też wymagać legalizacji urządzenia zasilającego?