Czy chore dzieci stracą terapię?

Oto oświadczenie PFRON, w związku z opublikowanym przez dziennik „Rzeczpospolita" artykułem zatytułowanym: „Chore dzieci stracą terapię" (Rzeczpospolita, 27.03.2009): 

Artykuł zawiera nieprawdziwe informacje, które mają służyć wywarciu niedopuszczalnej presji na PFRON, w szczególności:

1. Nieprawdą jest, że Fundacji Brata Alberta "odebrano" przyznaną wcześniej dotację.
   Prawdą jest, że Fundacja wystartowała w konkursie na realizację zadań z zakresu rehabilitacji (w którym PFRON sfinansował 80% zadań na łączną kwotę 110 mln zł, a ponad połowa tych środków została przeznaczona na prowadzenie placówek), i w postępowaniu konkursowym otrzymała zbyt małą liczbę punktów, aby można było jej przyznać dofinansowanie.
   W związku z tym mówienie o "przywróceniu dotacji" jest co najmniej nadużyciem. W opinii Funduszu oznacza nakłanianie Zarządu PFRON do przyznania dofinansowania jednej, wybranej organizacji, z pominięciem wyników postępowania konkursowego oraz zasady konkurencyjności i równości startujących z nim podmiotów.

2. Nieprawdą jest, że porozumienia zawierane w ramach programu „Partner" gwarantowały otrzymanie środków z PFRON. Wbrew temu co napisano w artykule, PFRON nie był zobowiązany do wypłacenia Fundacji 13 mln zł w okresie 6 lat. W ramach porozumień należało bowiem corocznie składać wnioski o dofinansowanie i zawierać kolejne umowy.

3. Nieprawdą jest, że przejście na procedurę konkursową, przewidzianą w ustawie o działalności pożytku publicznego i wolontariacie, wynika z uznaniowej decyzji Funduszu - co zostało zasugerowane w artykule.
   
   Przyjęcie takiego trybu wynika bezpośrednio ze zmiany ustawy o rehabilitacji i wejścia w życie odpowiedniego rozporządzenia MPiPS. Od 1 stycznia 2009 r. zadania z zakresu rehabilitacji powinny być zlecane organizacjom przez samorządy ze środków Funduszu oraz przez sam Fundusz.
   PFRON dołożył wszelkich starań, aby przejście z programu celowego PARTNER na system konkursowy nie odbiło się na ciągłości prowadzonej przez organizacje działalności. Oznacza to m.in. finansowanie przez Fundusz działań, który powinny być finansowane przez samorządy (np. prowadzenie placówek specjalistycznych, co jest zadaniem o charakterze lokalnym lub regionalnym, a nie ogólnopolskim).

4. Nieprawdą jest, że Fundacja otrzymała zapewnienia ze strony jakiekolwiek pracownika PFRON o tym, że bez względu na wynik postępowania konkursowego dostanie dofinansowanie. Gdyby doszło do takiej sytuacji oznaczałoby to złamanie prawa, a w konsekwencji odpowiedzialność Funduszu za złamanie dyscypliny finansów publicznych, a nawet popełnienie przestępstwa.

5. Nieprawdą jest, że dofinansowanie otrzymało 390 „programów" (zadań).
   Prawdą jest, że dofinansowanie otrzymały 523 zadania na łączną kwotę 110 mln zł.

6. Nieprawdą jest, że odrzucono 255 zadań.
   Prawdą jest, że dofinansowania nie otrzymały zaledwie 122 zadania.
   Oznacza to, że ponad 80% zadań otrzymało dofinansowanie. W przypadku procedur konkursowych jest to ewenementem (zwykle ten wskaźnik wynosi ok. 50%).
   Konkurs obejmował aż 12 rodzajów zadań, jednak ponad 50% środków przeznaczono na prowadzenie placówek. Dofinansowanie otrzymało blisko 400 placówek. Jest to znaczna liczba, biorąc pod uwagę brak zainteresowania samorządów w uruchamianiu konkursów i finansowaniu placówek znajdujących się na ich terenach.

7. Nieprawdą jest, że wniosek Anny Dymnej przepadł w procedurze konkursowej.
   Prawdą jest, że Fundacja „Mimo Wszystko" otrzymała dofinansowanie na aż trzy z czterech zgłoszonych zadań. W ramach konkursu przyznano jej dofinansowanie na łączną kwotę prawie 300 tys. zł, przy czym jest to 90 % kwot wnioskowanych przez Fundację, podczas gdy w ubiegłym roku w ramach programu Partner było to 40-70% .