Kodeks karny może być "nieprecyzyjny"

Sędzia uznał takie postępowanie za solidaryzowanie się z zamiarem sprawcy i ułatwienie mu popełnienia przestępstwa przez udzielenie psychicznego wsparcia. Jarosława J. skazano na podstawie art. 18 § 2 ustawy z dnia 19 kwietnia 1969 roku - Kodeks karny.

Zgodnie z tym przepisem za pomocnictwo odpowiada ten, kto chcąc aby inna osoba dokonała czynu zabronionego, albo godząc się na to, dostarcza jej środków, udziela jej rady i informacji lub też w inny podobny sposób ułatwia popełnienie tego czynu.

Sąd skazując mężczyznę wskazał, że jego zachowanie w "inny podobny sposób" ułatwiło popełnienie przestępstwa.

Według Jarosława J. uznanie, że pomocnictwem do czynu zabronionego jest zachowanie opisane jako "inny podobny sposób ułatwiający czyn zabroniony" jest wieloznaczne i nieprecyzyjne. We wniosku do Trybunału skarżący stwierdził, że zawierając sformułowania prowadzące do dowolności w stosowaniu prawa karnego, wspomniany przepis burzy zasadę stabilności i bezpieczeństwa sytuacji prawnych.

W konsekwencji skarżący uznał, że został pociągnięty do odpowiedzialności karnej za czyn, który nie został należycie stypizowany. Według niego narusza to art. 42 ust. 1 konstytucji.

Innego zdania był Trybunał Konstytucyjny. W dzisiejszym wyroku (SK 25/08) stwierdził on bowiem, że podważony przepis spełnia konstytucyjny wymóg dopuszczalności pojęć i zwrotów niedookreślonych w prawie karnym.

- Analiza orzecznictwa sądów, dotycząca pomocnictwa psychicznego, polegającego na całkowitym solidaryzowaniu się "pomocnika", manifestowanym w sposób szczególnie sugestywny, z zamiarem bezpośrednim sprawcy, wykazała, że określony wyżej sposób pomocnictwa psychicznego, został w ciągu kilkudziesięciu lat utrwalony w orzecznictwie sądów – czytamy w uzasadnieniu wyroku.

Trybunał Konstytucyjny nie przychylił się tym samym do wniosku skarżącego o zawieszenie wykonania kary orzeczonej przez sąd.

Dariusz Madejski, e-prawnik.pl