Ochrona przed dyskryminacją

Art. 13 traktatu WE zakazuje dyskryminacji ze względu na płeć, rasę lub pochodzenie etniczne, religię lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną. Ten zapis stanowi obecnie podstawę dwóch dyrektyw: dyrektywy dotyczącej równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne i dyrektywy, która zakazuje dyskryminacji na rynku pracy ze względu na religię lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną.

Proponowana dyrektywa wyznacza minimalne ramowe standardy zapewniające ochronę przed dyskryminacją. Państwa członkowskie mogą zawsze zwiększyć poziom ochrony, jednak nie mogą odwoływać się do nowej dyrektywy w celu zredukowania istniejących standardów. Dyrektywa przyznaje osobom poszkodowanym prawo do odszkodowania i jednoznacznie stwierdza, że państwa członkowskie winny nie tylko wyrażać chęć, lecz mają obowiązek zwalczania dyskryminacji.

Dyrektywa, a prawo małżeńskie i rodzinne

Pokaźna liczba państw członkowskich wprowadziła już przepisy w mniejszym lub większym stopniu gwarantujące ochronę poza rynkiem pracy przed dyskryminacją ze względu na religię, światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną. Istotne jest wprowadzenie spójnych europejskich przepisów w tym zakresie, aby jasno podkreślić, że Europa jako całość nie daje przyzwolenia na dyskryminację. Wolność od dyskryminacji jest prawem podstawowym i powinna mieć zastosowanie do wszystkich w Unii Europejskiej.

Jednak posłowie podkreślają, że zakaz dyskryminacji nie może naruszać poszanowania innych podstawowych praw i wolności, w tym wolności religii i wolności zrzeszania się, wolności słowa i wolności prasy. Proponowana dyrektywa nie narusza świeckiego charakteru państwa, instytucji lub organów państwowych lub systemu kształcenia. Nie wprowadza ona zmian do podziału kompetencji między Unię Europejską a jej państwa członkowskie, co dotyczy również prawa małżeńskiego, rodzinnego i w zakresie zdrowia.