Odwaga i codzienny trud śląskich górników zasługują na szacunek

14 listopada 2008 r. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Lech Kaczyński skierował list do uczestników VIII Walnego Zebrania Delegatów Regionu Śląsko-Dąbrowskiego NSZZ „Solidarność" w Rudzie Śląskiej. List odczytała Doradca Prezydenta RP, Bożena Borys-Szopa. Złożyła także kwiaty pod tablicą upamiętniającą 23 ofiary katastrofy w kopalni „Halemba" w listopadzie 2006 r.

Przekazujemy treść listu:

„Szanowny Panie Przewodniczący!
Szanowni Państwo!

Serdecznie pozdrawiam organizatorów i uczestników VIII Walnego Zebrania Delegatów Regionu Śląsko-Dąbrowskiego NSZZ „Solidarność" zgromadzonych w Rudzie Śląskiej-Halembie. Proszę o przyjęcie wyrazów szacunku dla całego środowiska reprezentowanego przez Zarząd Regionu oraz wyrazów uznania za aktywność na związkowym forum.

Zwołane przez Państwa obrady odbywają się nieopodal kopalni „Halemba", miejsca jednej z największych w ostatnich latach katastrof górniczych w Polsce. Tragiczne wydarzenia z listopada 2006 roku - śmierć dwudziestu trzech górników w wyniku wybuchu gazu - wstrząsnęły całą Polską i pogrążyły nasz kraj w żałobie. Uzmysłowiły nam, że mimo technologicznego postępu oraz stosowania środków bezpieczeństwa, praca górnika w dalszym ciągu obciążona jest poważnym ryzykiem. Wspominając dzisiaj ofiary wypadku sprzed dwóch lat, dajemy zarazem wyraz naszemu szacunkowi dla odwagi i codziennego trudu śląskich górników.

W tych dniach, kiedy świętujemy 90. rocznicę odzyskania niepodległości przez Rzeczpospolitą nie sposób nie przywołać jeszcze dwóch dat, w historii Śląska dat o znaczeniu historycznym, dat, które zaważyły na losach całej naszej ojczyzny. To wybuch pierwszego powstania śląskiego w 1919 roku i wydarzenia w Kopalni Węgla Kamiennego „Wujek" 16 grudnia 1981 roku. Dzięki ofierze śląskich powstańców Górny Śląsk powrócił po wiekach do Polski. Kilkadziesiąt lat później górnicy z „Wujka" stanęli w obronie nadziei na wolną ojczyznę. „Solidarności", wielkiemu ruchowi społecznemu, uosabiającemu nadzieje milionów Polaków na zmiany, komunistyczne władze próbowały wówczas zadać ostateczny cios; zniszczyć rozbudzone przez Związek energię, nadzieje i poczucie podmiotowości całego społeczeństwa.