Opinia do projektu zmian ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

Głównym celem projektowanych zmian jest ułatwianie osobom bezrobotnym i poszukującym pracy powrotu do aktywności zawodowej. Istotnym elementem projektu ustawy jest także chęć sprostania problemom wynikającym ze słabnącej podaży pracowników na krajowym rynku pracy, w tym uproszczenie procedur związanych z wykonywaniem legalnej pracy przez cudzoziemców.

Zdaniem PKPP Lewiatan na szczególną uwagę zasługuje cel, jaki postawili przed sobą autorzy projektu: ustawa ma być przyjazna dla osób aktywnych, które nie mają, a chcą znaleźć pracę. Uważamy, że przeniesienie akcentu z pomocy wszystkim na pomoc tym, którzy chcą ją otrzymać, należy ocenić bardzo pozytywnie.

Zapowiedź przeorganizowania pracy publicznych służb zatrudnienia uważamy za konieczne działanie, gdyż dotychczasowe nasze doświadczenia we współpracy z urzędami pracy nie zawsze są zadowalające. Widzimy potrzebę zadbania o większą efektywność funkcjonowania urzędów pracy, które powinny w większym stopniu zlecać usługi zewnętrznym podmiotom. Może okazać się to bardziej skuteczne, biorąc pod uwagę występujące niedobory kadrowe i techniczne. Istotne jest stworzenie rzeczywistych warunków do podejmowania współpracy oraz zawierania partnerstw, mając na względzie możliwości finansowe i jakość różnych inicjatyw w powiązaniu ze specyfiką określonego rynku pracy. Publiczne służby zatrudnienia powinny dążyć do rozwijania usług edukacyjnych. Z doświadczenia wiemy, że urzędy pracy nie znają potrzeb pracodawców dotyczących kwalifikacji zawodowych i umiejętności pracowników do wykonywania pracy na danym stanowisku pracy. W obecnej sytuacji zdecydowanie opowiadamy się za przeorientowaniem kierunku prowadzonej polityki rynku pracy na rzecz promocji zatrudnienia niż łagodzenia społecznych skutków bezrobocia.

Istniejące instrumenty rynku pracy wywołują niezadowolenie pracodawców, gdyż: są mało atrakcyjne finansowo; wymagają wypełnienia wielu obowiązków (w tym utrzymania stanu zatrudnienia na dotychczasowym poziomie przez długi stosunkowo okres, co w warunkach konkurencji i zmieniającej się rzeczywistości może być trudne); są nazbyt biurokratyczne (wypełnianie wielu dokumentów, składanie różnych oświadczeń, przedstawianie zaświadczeń z instytucji (ZUS, urząd skarbowy); ich realizacja jest uzależniona od aktualnie posiadanych środków urzędów pracy na finansowanie określonego instrumentu; są obarczone wieloma przepisami, które ulegają częstym zmianom; regulacje krajowe odwołują się do unormowań unijnych utrudniając pracodawcom przyswojenie (zrozumienie) przepisów.