Opinia o projekcie ustawy o promocji zatrudnienia

Z uzasadnienia projektu ustawy wynika, że stanowi on realizację Programu aktywizacji osób po 50. roku życia. W celu zwiększenia zakresu pomocy tej grupie społecznej w konkurowaniu na rynku pracy wnioskodawcy proponują zmiany do ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. 

PKPP Lewiatan negatywnie odnosi się do propozycji nowelizacji art. 46 ust. 1 pkt 3) ww. ustawy, która ma na celu poszerzenie katalogu osób mogących otrzymać jednorazowo środki na podjęcie działalności gospodarczej, w tym na pokrycie kosztów pomocy prawnej, konsultacji i doradztwa związane z podjęciem tej działalności, w wysokości określonej w umowie, nie wyższej jednak niż 5-krotnej wysokości przeciętnego wynagrodzenia, na emerytów, rencistów lub osób otrzymujących świadczenie przedemerytalne.
Należy przestrzegać podstawowego kryterium do uzyskania pomocy ze środków publicznych, to jest posiadanie statusu osoby bezrobotnej. Starsze osoby otrzymujące różne świadczenia społeczne mają dochody i jeśli chcą rozpocząć własną działalność gospodarczą mają możliwości pozyskania środków finansowych z innych źródeł niż Fundusz Pracy.

Popieramy propozycję zmiany w art. 105a ww. ustawy, polegającej na poszerzeniu zakresu zwolnienia pracodawców od obowiązku opłacania składek na Fundusz Pracy o osoby wymienione w art. 39 Kodeksu pracy, tj. pracowników, którym brakuje nie więcej niż 4 lata do osiągnięcia wieku emerytalnego, jeżeli okres zatrudnienia umożliwia im uzyskanie prawa do emerytury z osiągnięciem tego wieku. Zgadzamy się z uzasadnieniem wnioskodawców, że pracodawca zatrudniając pracownika w okresie ochronnym bierze na siebie w dużym stopniu koszty funkcjonowania szczególnych uprawnień pracowniczych. Pozytywnie też oceniamy analogiczne zwolnienie ze składek opłacanych przez pracodawców na Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.

Pozytywnie oceniamy proponowaną w art. 108 ust. 1 zmianę polegającą na dodaniu pkt 9a stanowiącego, że środki Funduszu Pracy przeznacza się na finansowanie kosztów szkoleń pracowników w wieku powyżej 50 lat przeprowadzanych przez pracodawcę. Uważamy jednak, że propozycja, zgodnie z którą pracodawca zobowiązany będzie do zwrotu kosztów szkolenia, jeżeli wypowie przeszkolonemu pracownikowi umowę o pracę w terminie 2 lat od dnia przelania środków na rachunek pracodawcy jest zbyt daleko idąca.