Podstawowe zasady wyborów do Parlamentu Europejskiego

Ogólne zasady wyborów przedstawicieli do Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich, określa akt dołączony do decyzji Rady z 1976 roku, ze zmianami z 2002 roku, jednakże szczegółowa procedura wyborcza w każdym kraju członkowskim podlega przepisom krajowym.
 
Posłowie do Parlamentu Europejskiego są wybierani na zasadzie proporcjonalnej z zastosowaniem systemu list lub pojedynczego głosu podlegającego przeniesieniu w bezpośrednich, wolnych i tajnych wyborach powszechnych.
 
Elastyczność na szczeblu krajowym
 
Państwa członkowskie mają dużą swobodę w dostosowywaniu europejskiej ordynacji do warunków lokalnych: mogą przyjąć swoją procedurę głosowania na podstawie systemu list preferencyjnych, tworzyć własne okręgi wyborcze do celów wyborów do Parlamentu Europejskiego lub podzielić obszar wyborczy w inny sposób, pod warunkiem, że nie narusza to proporcjonalnego charakteru systemu wyborczego.
 
Władze państwowe mogą też ustanowić minimalny próg w rozdziale mandatów. Na poziomie krajowym próg ten nie może przekroczyć 5 procent oddanych głosów. Każde państwo członkowskie może dodatkowo ustanowić górną granicę wydatków na kampanię wyborczą kandydatów.
 
Od wyborów do Parlamentu Europejskiego w 2004 roku mandatu członka Parlamentu Europejskiego nie można łączyć z członkostwem w parlamencie krajowym. Wyjątek stanowią posłowie brytyjscy, którym przywilej zasiadania w Izbie Lordów przypadł wraz z tytułem szlacheckim.
 
Każda osoba będąca obywatelem jednego z Państw Członkowskich jest obywatelem Unii. Obywatelstwo unijne zostało ustanowione na mocy Traktatu z Maastricht w 1992 r. Obywatelstwo europejskie przyznaje czynne i bierne prawo wyborcze w wyborach do Parlamentu Europejskiego i w wyborach lokalnych w państwie zamieszkania.