Dopuszczalność pomocy publicznej

W odpowiedzi Trybunał wskazał, że środek zastosowany przez organ publiczny, który faworyzuje określone przedsiębiorstwa lub towary, nie traci swego charakteru nieodpłatnej korzyści z tego powodu, że jest on w części lub w całości finansowany przez obowiązkowe wpłaty nałożone przez ten organ i pobierane od przedsiębiorstw.

ETS orzekł, że na pojęcie „państwa” lub „źródeł państwowych” składają się podmioty publiczne oraz podmioty prywatne ustanowione lub powołane przez państwo w celu administrowania pomocą. Zakwalifikowanie podmiotu udzielającego pomocy jako podmiotu prywatnego nie wyklucza więc faktu, że chodzi o pomoc państwową. Musi mieć jednak miejsce obciążenie budżetu państwa.

W orzeczeniu w sprawie Steinike ETS dokonał wykładni art. 87 ust. 1. Uznał, że mamy tu do czynienia z pomocą, która jest zakazana i z zakazem pomocy państwa.

Zgodnie z orzeczeniem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Steinike wynikający z art. 87 ust. 1 Traktku o utworzeniu Wspólnoty Europejskiej zakaz udzielania pomocy przez państwo na rzecz przedsiębiorstw nie jest bezwzględny, ani bezwarunkowy. Wynika to m. in. z przekazania Komisji szerokiej władzy dyskrecjonalnej przy ocenie planowanej lub istniejącej pomocy w świetle kryteriów wynikających z Traktatu.