Dyrektywa o zatrzymywaniu danych została wydana w oparciu o właściwą podstawę prawną

Komisja wypowiedziała się na rzecz Traktatu WE jako podstawy prawnej części projektu. Uznała, że art. 95 WE, który pozwala na przyjmowanie środków mających za przedmiot ustanowienie i funkcjonowanie rynku wewnętrznego, stanowił właściwą podstawę prawną nałożenia na operatorów obowiązków zatrzymywania i przechowywania danych przez określony czas. Ponadto, Komisja stwierdziła, że środki te dotyczyły dwóch istniejących dyrektyw (dyrektywy 95/46/WE w sprawie ochrony danych oraz 2002/58/WE dotycząca ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej - Dz.U. L 201, s. 37) oraz że art. 47 UE nie zezwala na to, aby akt przyjęty na podstawie tego traktatu naruszał dorobek wspólnotowy.

Na wniosek Komisji Rada opowiedziała się za przyjęciem dyrektywy na podstawie Traktatu WE. W dniu 21 lutego 2006 r. Rada uchwaliła dyrektywę o zatrzymywaniu danych (dyrektywa 2006/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie zatrzymywania generowanych lub przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem ogólnie dostępnych usług łączności elektronicznej lub udostępnianiem publicznych sieci łączności - Dz.U. L 105, s. 54) większością kwalifikowaną. Przeciwko głosowały Irlandia i Słowacja.

Następnie Irlandia, wspierana przez Słowację, wniosła do Trybunału o stwierdzenie nieważności dyrektywy z tego powodu, że nie została ona wydana na właściwej podstawie prawnej. Uważa ona, iż skoro jej „środek ciężkości" nie dotyczy funkcjonowania rynku wewnętrznego, ale dochodzenia, wykrywania i ścigania przestępstw, to w konsekwencji przepisy te powinny zostać wydane na podstawie postanowień traktatu UE dotyczących współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych.

Tytułem wstępu ETS wskazał, że skarga Irlandii dotyczy wyłącznie wyboru podstawy prawnej, a nie ewentualnego naruszenia praw podstawowych wynikających z ingerencji w wykonywanie prawa do poszanowania życia prywatnego, jakie obejmuje dyrektywa 2006/24.