Kiedy Komisja Europejska może zakazać naruszenia reguł konkurencji?

W grudniu 2004 r. Alrosa i De Beers zaproponowały Komisji wspólne zobowiązania przewidujące stopniowe ograniczenie sprzedaży surowca diamentowego przez Alrosa na rzecz De Beers, której wartość miała się zmniejszyć z 700 mln USD w 2005 r. do 275 mln USD w 2010 r., a następnie przyjęcie tego poziomu sprzedaży za maksymalny. Powyższe zobowiązania zostały ogłoszone w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, a dwadzieścia jeden zainteresowanych podmiotów trzecich przedstawiło Komisji swoje uwagi w tym względzie.

W dniu 25 stycznia 2006 r. w ramach postępowania wszczętego na podstawie art. 82 TWE spółka De Beers indywidualnie przedstawiła Komisji nowe zobowiązania przewidujące ostateczne zaprzestanie zakupu surowca diamentowego od Alrosa od 2009 r., po zakończeniu etapu stopniowego zmniejszania zakupu w latach 2006-2008. W dniu 22 lutego 2006 r. Komisja wydała formalną decyzję uznającą za wiążące te indywidualne zobowiązania zaproponowane przez De Beers (decyzja Komisji 2006/520/ WE z dnia 22 lutego 2006 r. w sprawie postępowania zgodnie z art. 82 Traktatu WE oraz art. 54 porozumienia EOG).

W wyroku Sąd Pierwszej Instancji sąd stwierdził nieważność decyzji Komisji, w której uznała ona za wiążące zaproponowane przez spółkę De Beers zobowiązania do zaprzestania zakupu surowca diamentowego od spółki Alrosa.