Obcokrajowiec w rodzinie i jego prawo pobytu w UE

Artykuł 1 ust. 1 dyrektywy 73/148 stanowi bowiem, że państwa członkowskie UE powinny znieść ograniczenia w zakresie przemieszczania się i pobytu m.in. w stosunku do:

• obywateli państw członkowskich, którzy osiedlili się lub zamierzają się osiedlić na terenie innego państwa członkowskiego w celu podjęcia działalności na własny rachunek albo zamierzają świadczyć usługi na terenie tego państwa;
• krewnych wstępnych i zstępnych zarówno tych obywateli, jak też współmałżonków tych obywateli, którzy to krewni, niezależnie od obywatelstwa, znajdują się na ich utrzymaniu.

Na mocy tej dyrektywy państwa członkowskie powinny przyznać tym osobom prawo do wjazdu na ich terytorium jedynie za okazaniem ważnego dowodu tożsamości lub paszportu. Żadne wizy wjazdowe lub równoznaczne dokumenty nie mogą być wymagane, z wyjątkiem członków rodziny, którzy nie posiadają obywatelstwa państwa członkowskiego. Państwa członkowskie powinny jednak przyznać takim osobom wszelkie ułatwienia w otrzymaniu niezbędnej wizy.

Członkowi rodziny, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego, ma być wydany jest dokument pobytowy o takim samym okresie ważności jak dokument wydany obywatelowi, na którego utrzymaniu pozostaje.

Państwo członkowskie nie może wymagać od ubiegającego się o kartę pobytu lub zezwolenie na pobyt złożenia żadnych innych dokumentów poza następującymi:

• dowód tożsamości lub paszport, na podstawie którego wjechał on na terytorium tego państwa;
• dowód potwierdzający jego przynależność do jednej z ww. kategorii osób uprzywilejowanych.