Przebywanie w innym państwie UE a odmowa wykonania europejskiego nakazu aresztowania

Pytania prejudycjalne postawione zostały w związku z postępowaniem prowadzonym przed niemieckimi organami wymiaru sprawiedliwości na podstawie europejskiego nakazu aresztowania wydanego przez Sąd Okręgowy w Bydgoszczy i dotyczącego przekazania obywatela polskiego w celu odbycia kary. Dlatego Polska wzięła udział w fazie pisemnej, jak i ustnej postępowania. Na rozprawie przed Wielką Izbą ETS Polskę reprezentował Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości, Pan Łukasz Rędziniak. Wniosek o wydanie orzeczenia w tej sprawie był rozpoznawany w trybie przyspieszonym, zgodnie z art. 104 a Regulaminu Trybunału Sprawiedliwości WE.

ETS (wielka izba) orzekł, iż:

Wykładni art. 4 pkt 6 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi należy dokonywać w taki sposób, że:

- osoba, której nakaz dotyczy, "ma miejsce zamieszkania" w państwie członkowskim wykonania nakazu, jeżeli ustanowiła rzeczywiste miejsce zamieszkania w tym państwie, a "przebywa" w nim, jeżeli w następstwie odpowiednio długiego trwałego pobytu w tym państwie, stworzyła z nim więzi porównywalne z tymi, które są wynikiem posiadania miejsca zamieszkania,

- w celu ustalenia, czy pomiędzy osobą, której nakaz dotyczy, a państwem członkowskim wykonania nakazu istnieje więź pozwalająca na stwierdzenie, że dana osoba "przebywa" w tym państwie w rozumieniu art. 4 pkt 6, organ sądowy wykonujący nakaz powinien dokonać całościowej oceny kilku obiektywnych elementów charakteryzujących sytuację, w której znajduje się ta osoba, wśród których znajdują się w szczególności długość, charakter i warunki pobytu osoby ściganej, a także więzi rodzinne i ekonomiczne, które utrzymuje ona z państwem członkowskim wykonania nakazu.