Przepisy o świadczeniach pielęgnacyjnych należy wykładać zgodnie z konstytucyjną zasadą równości

przepisy wymagają, aby osoba ubiegająca się o świadczenie pielęgnacyjne była rodzicem albo opiekunem faktycznym osoby, nie przewidziały natomiast, że można być jednocześnie opiekunem prawnym i rzeczywistym. Jednakże przepisy należy wykładać zgodnie z konstytucyjną zasadą z równości i zasadą państwa prawnego, wyrażonych w art. 32 i art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Dlatego kobieta, która nie wystąpiła o jego przysposobienie, a zastępuje biologiczną matkę dziecka i sprawuje rzeczywistą opiekę nad nim, nie powinna być pozbawiona świadczenia pielęgnacyjnego.

W przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna zarzucała zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 17 ust. 1 powołanej ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że przepis ten nie wyłącza z kręgu uprawnionych do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego osób, które faktycznie sprawują tę opiekę nad dziećmi, wykazującymi cechy sprecyzowane w tym przepisie, w warunkach w nim określonych, a nie są ich rodzicami, ani opiekunami faktycznymi w rozumieniu art. 3 pkt 14 powołanej ustawy.

Istotą świadczenia pielęgnacyjnego - wsazał NSA - jest pomoc matce lub ojcu dziecka, albo opiekunowi faktycznemu dziecka, jeżeli nie podejmuje lub rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad dzieckiem legitymującym się orzeczeniem o niepełnosprawności. W związku z tym uznać należy, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje temu, kto nie pozostaje w zatrudnieniu tylko dlatego, aby sprawować opiekę nad dzieckiem i sprawuje tę opiekę.