Brak opłaty przy wnoszeniu skargi na czynności komornika

Sąd Najwyższy podjął uchwałę, że:

1. przewidziany w art. 130 [2] §  3 k.p.c. rygor odrzucenia nienależycie opłaconego środka odwoławczego lub zaskarżenia ma zastosowanie także do skargi na czynności komornika.
2. Skuteczne jest opłacenie przez radcę prawnego skargi na czynności komornika po jej wniesieniu, lecz przed upływem terminu zaskarżenia.

Rozstrzygając tę kwestię, należy zwrócić uwagę, że art. 130[2] § 3 k.p.c. nawiązuje wprost do treści art. 363 § 1 k.p.c., przewidującego podział ogólny środków, przy pomocy których można kwestionować orzeczenia, na środki odwoławcze i „inne środki zaskarżenia. Nie ulega wątpliwości, że skarga na czynności komornika należy do tej drugiej kategorii, czyli do innych środków zaskarżenia. Już samo posłużenie się w art. 130 [2] § 3 k.p.c. formułą ogólną, dosłownie przejętą z art. 363 § 1 k.p.c., przemawia za tym, że wymienienie w treści tego pierwszego przepisu środków odwoławczych lub zaskarżenia nie było wyczerpujące, zwłaszcza, że uczyniono to w nawiasie, co jest najczęściej używaną stylizacją, wskazującą na to, że podawane wyszczególnienie jest przykładowe. Mocnego argumentu za tym stanowiskiem dostarcza wykładnia systemowa. Jeżeli ustawodawca w ustawie o kosztach sądowych w sprawach cywilnych chciał ograniczyć pobieranie opłat tylko od niektórych środków odwoławczych lub zaskarżenia, to, wymieniając je, posłużył się słowem „wyłącznie” (por. art. 35 ust. 1 i 36 ustawy), którego nie zastosował w treści art. 1302 § 3 k.p.c. Wreszcie nie ma żadnego uzasadnienia logicznego, aby spod działania rygoru z art. 1302 § 3 k.p.c. wyłączać tego typu środki zaskarżenia jak skarga na czynności komornika, czy sprzeciw od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym.

(...)Sąd Okręgowy trafnie zwrócił uwagę na to, że art. 10 uksc jest odpowiednikiem art. 15 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 13 czerwca 1967 r.