Czy dopuszczalne jest wymierzenie wyroku łącznego, gdy zostały już odbyte kary jednostkowe?

Sąd Najwyższy uchwalił, że wykonanie w całości lub w części poszczególnych kar wymierzonych za zbiegające się przestępstwa (art. 92 zdanie pierwsze k.k.) oznacza zarówno wykonanie jedynie niektórych z nich, jak i nawet wykonanie wszystkich tych kar. W konsekwencji, odbycie przez skazanego - w chwili orzekania w przedmiocie wydania wyroku łącznego - wszystkich kar wymierzonych w warunkach określonych w art. 85 Kodeksu karnego, nie stanowi przesłanki do umorzenia postępowania na podstawie art. 572 Kodeksu postępowania karnego.

Treść sformułowanego pytania prawnego wskazuje, że dotyczy ono wprost wykładni przepisu art. 572 k.p.k., zawierającego nakaz umorzenia postępowania w przedmiocie wydania wyroku łącznego w wypadku stwierdzenia braku warunków do jego wydania. Gdyby więc literalnie odczytać pytanie prawne, to można byłoby zasadnie poddać w wątpliwość kwestię, czy dotyczy ono zasadniczej wykładni wskazanego przepisu ustawy, albowiem art. 572 k.p.k. jest jasno sformułowany i nie stwarza podstaw do różnych interpretacji, ani też nie sprawia trudności w zakresie stosowania w praktyce sądowej. W istocie rzeczy w sformułowanym pytaniu chodzi jednak o przepis art. 92 k.k., który reguluje wydanie wyroku łącznego w sytuacji, gdy poszczególne kary wymierzone za należące do ciągu przestępstw lub zbiegające się przestępstwa zostały już w całości albo w części wykonane. Art. 92 k.k. stanowi, że: „Wydaniu wyroku łącznego nie stoi na przeszkodzie, że poszczególne kary wymierzone za należące do ciągu przestępstw lub zbiegające się przestępstwa zostały już w całości albo w części wykonane (...)”. Analizując wyżej cytowany przepis należy zwrócić uwagę, iż ustawodawca użył w nim wyrazu „poszczególne”. Należy jednak zauważyć, iż wskazywane w słownikach odpowiedniki wyrazu „poszczególne” mogą być zaliczone tylko do jednej z dwóch grup. Do pierwszej, w której oznaczać on będzie : „każde z osobna, ale nie wszystkie”, „niektóre, ale nie wszystkie”, a więc w istocie : „tylko niektóre” lub po prostu „niektóre”.