Nabycie prawa do emerytury nie uzasadnia wypowiedzenia

Osiągnięcie wieku emerytalnego i nabycie prawa do emerytury nie może stanowić wyłącznej przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę przez pracodawcę (art. 45 § 1 k.p.).

Pisaliśmy już o uchwale składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 19 listopada 2008 roku (sygn. akt I PZP 4/08), w której to SN uznał, że wypowiedzenie umowy o pracę na czas nieokreślony pracownicy wyłącznie z powodu nabycia przez nią prawa do emerytury stanowi dyskryminację ze względu na płeć (art. 11[3] k.p.). W tamtej sprawie istotnym jednak było, że kobiety prawo do emerytury kolejowej nabywają wcześniej, niż mężczyźni - i stąd dyskryminacja ze względu na płeć, a nie ze względu na wiek. W sprawie niniejszej SN rozważał natomiast, czy wypowiedzenie stosunku pracy pracownikowi ze względu na osiągnięcie wieku emerytalnego stanowi - w świetle przepisów prawa polskiego zakazujących nierównego traktowania - dyskryminację ze względu na wiek.

SN zwrócił uwagę, że polski ustawodawca, wdrażając postanowienia dyrektywy Rady nr 2000/78/WE z 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy, nie wprowadził do prawa wewnętrznego (krajowego) przepisu, w którym jednoznacznie uznałby, że rozwiązanie z pracownikiem umowy o pracę wyłącznie ze względu na osiągnięcie wieku emerytalnego nie stanowi dyskryminacji, ponieważ wysyłanie (przechodzenie) pracowników na emeryturę z chwilą osiągnięcia wieku emerytalnego jest uzasadnione celami polityki zatrudnienia popieranej przez państwo. Dlatego w polskim prawie obowiązuje zasada ogólna, że rozwiązanie stosunku pracy przez pracodawcę tylko ze względu na osiągnięcie przez pracownika wieku emerytalnego, stanowi dyskryminację ze względu na wiek, zakazaną przez art. 1 dyrektywy 2000/78 i art. 18[3a] § 1 k.p.