Nakłady z majątku wspólnego na osobisty sąd ustala z urzędu

Wnioskodawczyni wniosła o podział majątku wspólnego po ustaniu wspólności majątkowej między nią a uczestnikiem postępowania i przedstawiła do rozliczenia nakłady, jakie zostały poczynione z majątku wspólnego na nieruchomość wchodzącą w skład majątku osobistego uczestnika postępowania oraz określiła ich wysokość. Uczestnik postępowania przyznał dokonanie nakładów w postaci zasadzenia drzew i krzewów o wartości 200 zł i zaprzeczył, by dokonane zostały inne nakłady. Sąd Rejonowy dokonał podziału majątku wspólnego i uwzględnił dokonanie jedynie nakładów przyznanych przez uczestnika postępowania. Wprawdzie wnioskodawczyni - reprezentowana przez adwokata - wniosła o przeprowadzenie na tę okoliczność dowodu z opinii biegłego, ale uczyniła to ze znacznym przekroczeniem terminu wyznaczonego na podstawie art. 207 § 3 k.p.c. do powołania wszystkich twierdzeń, zarzutów i dowodów pod rygorem utraty powoływania ich w dalszym postępowaniu. Sąd Rejonowy oddalił wniosek jako spóźniony i jako przeszkodę do rozliczenia nakładów uznał nieudowodnienie ich wysokości. Przy rozpoznawaniu apelacji wnioskodawczyni od postanowienia Sądu pierwszej instancji powstało przytoczone w sentencji zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości, które Sąd Okręgowy przedstawił do rozstrzygnięcia Sądowi Najwyższemu w formie pytania: "Czy w sprawie o podział majątku wspólnego sąd może nie uwzględnić nakładów z majątku wspólnego na majątek odrębny jednego z byłych małżonków wyłącznie wskutek nieudowodnienia wysokości nakładów, z powodu uchybienia terminowi wyznaczonemu na podstawie art. 207 § 3 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c., czy też powinien wysokość tę ustalić z urzędu bez względu na inicjatywę dowodową uczestników?". Sąd Najwyższy w dniu 21 lutego 2008 r. zagadnienia prawnego podjął uchwałę: