Świadczenie pieniężne na rzecz określonych instytucji w przypadku warunkowego umorzenia

Sąd Najwyższy stwierdził, że w wypadku warunkowego umorzenia postępowania karnego sąd, zgodnie z art. 67 § 3 kk w zw. z art. 49 § 1 kk, może orzec świadczenie pieniężne na rzecz dowolnego podmiotu, wpisanego do wykazu prowadzonego przez Ministra Sprawiedliwości, o którym mowa w art. 49a § 2 kk.

Ustawy karne nie definiują bezpośrednio terminu „skazanie”, to jednak sens tego pojęcia, rzecz oczywista na użytek rozwiązania przedstawionego przez sąd odwoławczy zagadnienia prawnego, wynika choćby z zestawienia przepisów art. 413 § 2 kpk i art. 414 kpk. W tym pierwszym wskazuje się wyraźnie, co powinien zawierać wyrok skazujący, natomiast w drugim określa się wymogi, jakim odpowiadać powinien wyrok umarzający i warunkowo umarzający postępowanie. Rozróżnienie przez ustawodawcę „skazania” od „warunkowego umorzenia postępowania karnego” rysuje się zatem jako czytelne. Żadne szczególnie istotne czy doniosłe racje nie przemawiają za odstąpieniem in concreto od zasady pierwszeństwa wykładni językowej. Po pierwsze - pogląd, że regulacja z art. 49 § 1 kk w zakresie wskazującym podstawowe zadania lub cele statutowe podmiotów w nim wymienionych nie odnosi się do orzekania świadczenia pieniężnego w wypadku warunkowego umorzenia postępowania karnego, wcale nie pozostaje w oczywistym konflikcie lub sprzeczności ze znaczeniem innych norm systemu, w tym i z tymi, które mają wyższą moc prawną. Co prawda ratio legis nowego brzmienia art. 49 § 1 kk wiązało się z usunięciem nieprawidłowości występujących przy wykorzystywaniu środków finansowych pochodzących z nawiązek i świadczeń pieniężnych (zob.