Wymierzenie kary nieletniemu po osiągnięciu 21 roku życia

Sąd Najwyższy stwierdził, że ukończenie przez nieletniego, o którym mowa w art. 13 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r. Nr 11, poz. 109 ze zm.) 21 lat w momencie orzekania, nie stoi na przeszkodzie wymierzeniu mu kary z nadzwyczajnym złagodzeniem, o ile zachodzą przesłanki określone w art. 10 tej ustawy. W braku takich podstaw postępowanie wszczęte w związku z popełnieniem przez nieletniego czynu karalnego ulega umorzeniu.

W przepisie art. 1 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich wspólną nazwą „nieletni” określono osoby, wobec których - w zależności od ich wieku - mogą być podejmowane różne czynności (mające swe źródło w rożnych zachowaniach tych osób) wskazane w art. 1 § 1 pkt 1-3 u.p.n. Każdemu z wymienionych tu rodzajów postępowań przyporządkowano inny wiek osób, wobec których przepisy ustawy mogą mieć zastosowanie. Nieuprawnionym jest pogląd, że nieletnim, w rozumieniu ustawy, jest osoba, która nie ukończyła 21 lat. Stwierdzenie to wszak jest prawdziwe tylko w stosunku do osoby, względem której są wykonywane już orzeczone środki wychowawcze lub poprawcze (pkt 3 § 1 art. 1 u.p.n.), nie jest zaś prawdziwe co do osoby, wobec której postępowanie nie weszło jeszcze na etap wykonania orzeczenia, lecz przepisy ustawy mają do niej zastosowanie w związku z koniecznością podjęcia działań zmierzających do zapobiegania i zwalczania demoralizacji; w tym wypadku nieletnim jest osoba, która nie ukończyła lat 18 (pkt 1 § 1 art. 1 u.