Zasiłku chorobowego nie wolno zaniżać

Chodzi o art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa. TK uznał, że przepis ten rozumiany w taki sposób, że w podstawie wymiaru zasiłku chorobowego nie uwzględnia się wypłaconych pracownikowi - w okresie przyjętym do jej ustalenia - składników wynagrodzenia, od których pracownik ten uiścił składkę na ubezpieczenie chorobowe, a które nie są mu wypłacane w okresie pobierania wynagrodzenia za czas niezdolności do pracy wskutek choroby albo zasiłku chorobowego, jest niezgodny z art. 67 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji.

TK przypomniał, że za czas choroby trwającej łącznie do 33 dni w roku kalendarzowym pracownik zachowuje prawo do 80% wynagrodzenia. Począwszy od 34 dnia niezdolności do pracy w danym roku kalendarzowym pracownik ma prawo do zasiłku chorobowego z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Zasiłek ten przysługuje nie dłużej niż przez 182 dni.

Układ zbiorowy lub przepisy o wynagradzaniu mogą nie zawierać postanowień co do zmniejszenia pewnych składników wynagrodzenia w okresie pobierania zasiłku. Od tych składników pracownik uiszcza jednak składkę w wysokości 2,4%. ZUS i sądy rozumiały art. 41 ust. 1 ustawy zasiłkowej w ten sposób, że do podstawy wymiaru zasiłku (która decyduje o jego wysokości) nie wlicza się tych "przemilczanych" składników wynagrodzenia. Zdaniem TK  przepis ten niewłaściwie realizował treść konstytucyjnego prawa do zabezpieczenia społecznego, gdyż prowadził do zaniżenia wypłacanego zasiłku w stosunku do pobieranego wynagrodzenia.