Ochrona konkurencji

Jakie porozumienia między przedsiębiorstwami są nieważne z mocy prawa?

Strona 1 z 2

Zgodnie z artykułem 81 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE), niezgodne ze wspólnym rynkiem i zakazane są wszelkie porozumienia między przedsiębiorstwami, wszelkie decyzje związków przedsiębiorstw i wszelkie praktyki uzgodnione, które mogą wpływać na handel między Państwami Członkowskimi i których celem lub skutkiem jest zapobieżenie, ograniczenie lub zakłócenie konkurencji wewnątrz wspólnego rynku, a w szczególności te, które polegają na:

a)  ustalaniu w sposób bezpośredni lub pośredni cen zakupu lub sprzedaży albo innych warunków transakcji,

b)  ograniczaniu lub kontrolowaniu produkcji, rynków, rozwoju technicznego lub inwestycji,

c)  podziale rynków lub źródeł zaopatrzenia,

d)  stosowaniu wobec partnerów handlowych nierównych warunków do świadczeń równoważnych i stwarzaniu im przez to niekorzystnych warunków konkurencji,

e)  uzależnianiu zawarcia kontraktów od przyjęcia przez partnerów zobowiązań dodatkowych, które ze względu na swój charakter lub zwyczaje handlowe nie mają związku z przedmiotem tych kontraktów.

Porozumienia lub decyzje zakazane na mocy tego artykułu są nieważne z mocy prawa. Jednakże postanowienia art. 81 TWE mogą zostać uznane za nie mające zastosowania do:

-     każdego porozumienia lub kategorii porozumień między przedsiębiorstwami,

-     każdej decyzji lub kategorii decyzji związków przedsiębiorstw,

-     każdej praktyki uzgodnionej lub kategorii praktyk uzgodnionych,

które przyczyniają się do polepszenia produkcji lub dystrybucji produktów bądź do popierania postępu technicznego lub gospodarczego, przy zastrzeżeniu dla użytkowników słusznej części zysku, który z tego wynika, oraz bez:

a)  nakładania na zainteresowane przedsiębiorstwa ograniczeń, które nie są niezbędne do osiągnięcia tych celów,

b)  dawania przedsiębiorstwom możliwości eliminowania konkurencji w stosunku do znacznej części danych produktów.

Omawiane orzeczenie ETS stanowi właśnie interpretację i wyjaśnienie powyższych regulacji Traktatu. Trybunał orzekł bowiem, co następuje:

Porozumienia zawierające klauzulę „przyznającą wyłączne prawo do sprzedaży” ze swej natury nie muszą zawierać elementów niezgodnych ze wspólnym rynkiem, określonych w art. 85 [obecnie art. 81] ust. 1 Traktatu. 

Niemniej jednak, porozumienie tego typu, rozpatrywane indywidualnie, z racji danej sytuacji faktycznej lub poszczególnych klauzul, może zawierać przedmiotowe elementy w przypadku spełnienia następujących warunków: 

1. Porozumienie zawierające klauzulę „przyznającą wyłączne prawo do sprzedaży” musi zostać zawarte między przedsiębiorstwami bez względu na ich pozycje w strukturze gospodarczej. 

2. Jeżeli porozumienie ma mieścić się w obszarze zastosowania art. 85 [obecnie art. 81], na podstawie zestawienia obiektywnych czynników prawa lub faktów i uwzględniając czynniki możliwe do przewidzenia, jego charakter musi budzić obawy w zakresie jego ewentualnego wpływu, bezpośredniego lub pośredniego, faktycznego albo potencjalnego, na stosunki handlowe między Państwami Członkowskimi, które to stosunki mogą zapobiegać urzeczywistnieniu jednolitego rynku między Państwami Członkowskimi. 

W tym przypadku należy zwrócić szczególną uwagę, czy przedmiotowe porozumienie może skutkować podziałem rynku na poszczególne produkty między Państwami Członkowskimi. 

3. Celem lub skutkiem porozumienia musi być zapobieżenie, ograniczenie lub zakłócenie konkurencji. 

W przypadku rozpatrywania celu porozumienia o wyłączności koncesji, stwierdzenie takie musi wynikać ze wszystkich albo z niektórych klauzul porozumienia, rozważanych odrębnie. 

W przypadku niespełnienia powyższych warunków, konieczne jest zbadanie skutków porozumienia i uzasadnienie, że zapobiega ono, ogranicza lub zakłóca konkurencję w odczuwalnym stopniu. 

Obserwuj nas na:

Czytaj dalej (strona 1 z 2)

1

2

Potrzebujesz porady prawnej?

KOMENTARZE (0)

Nie dodano jeszcze żadnego komentarza. Bądź pierwszy!!


Dodaj komentarz

DODAJ KOMENTARZ

ZOBACZ TAKŻE: