Kto zapłaci za leczenie za granicą?

Strona 1 z 2

Annette Keller, obywatelka Niemiec zamieszkała w Hiszpanii, przed podróżą do Niemiec, złożyła we właściwej instytucji hiszpańskiej (Insalud) wniosek o wydanie druku E-111 na okres jednego miesiąca. Przypomnijmy, że druk E-111 uprawniał ubezpieczonego, którego stan wymaga natychmiastowego udzielenia świadczeń podczas pobytu na terytorium innego państwa członkowskiego UE, do świadczeń rzeczowych w tym państwie członkowskim. Od 1 stycznia 2006 r. dokumentem potwierdzającym prawo do korzystania ze świadczeń zdrowotnych na terenie państw Unii Europejskiej oraz Norwegii, Islandii i Lichtensteinu jest zaś Europejska Karta Ubezpieczenia Zdrowotnego (EKUZ). Zastąpiła ona ważne do 31 grudnia 2005 r. formularze E-111.

Podczas pobytu w Niemczech A. Keller rozpoznano złośliwy guz, mogący w każdej chwili spowodować jej zgon. W celu dalszego korzystania w Niemczech z zabiegów medycznych zwróciła się ona do Insalud o wydanie druku E-112 (czyli zgody na udanie się ubezpieczonego do innego państwa członkowskiego w celu uzyskania tam odpowiedniej opieki). Okres ważności tego druku był kilkakrotnie przedłużany.

Po pogłębionej analizie dostępnych możliwości terapeutycznych lekarze kliniki uniwersyteckiej w Kolonii zdecydowali o przewiezieniu A. Keller do kliniki uniwersyteckiej w Zurychu (Szwajcaria). Była to jedyna klinika, w której było możliwe przeprowadzenie operacji, jakiej wymagała A. Keller. Osobiście pokryła ona koszty zabiegów w Zurychu, a później zwróciła się do Insalud o zwrot tych kosztów.

Wobec nieuwzględnienia tego wniosku A. Keller zwróciła się do sądu. Sąd krajowy skierował do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wniosek o wykładnię rozporządzenia z 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników migrujących w zakresie możliwości zwrotu kosztów związanych z zabiegami szpitalnymi świadczonymi w państwie trzecim.

Europejski Trybunał Sprawiedliwości stwierdził w wyroku, co następuje:

Art. 22 ust. 1 lit. a) (i) i lit. c) (i) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie oraz art. 22 ust.

1 i 3 rozporządzenia Rady nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia nr 1408/71, zmienionych i uaktualnionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2001/83 z dnia 3 czerwca 1983 r., należy rozumieć w ten sposób, że instytucja właściwa, która poprzez wydanie druku E-111 lub E-112 wyraziła zgodę na to, aby jednemu z jej ubezpieczonych z tytułu zabezpieczenia społecznego świadczono zabiegi medyczne w Państwie Członkowskim innym niż właściwe Państwo Członkowskie jest związana rozpoznaniem i zaleceniami dotyczącymi nagłej konieczności przeprowadzenia zabiegów ratujących życie, dokonanymi w okresie ważności druku przez lekarzy instytucji Państwa Członkowskiego miejsca pobytu, jak również podjętą w tym samym okresie, na podstawie tego rozpoznania i zaleceń oraz aktualnego stanu wiedzy medycznej decyzją tych lekarzy o przewiezieniu zainteresowanego do szpitala położonego w innym państwie, nawet jeśli jest to państwo trzecie. Jednak w takiej sytuacji, zgodnie z art. 22 ust. 1 lit. a) (i) i lit. c) (i) rozporządzenia nr 1408/71 prawo ubezpieczonego do świadczeń rzeczowych udzielanych na rachunek instytucji właściwej jest uzależnione od tego, czy zgodnie z ustawodawstwem stosowanym przez instytucję Państwa Członkowskiego miejsca pobytu ma ona obowiązek udzielenia osobie, która jest w niej ubezpieczona, świadczeń rzeczowych odpowiadających takim zabiegom.

W takich okolicznościach instytucja właściwa nie ma prawa ani do domagania się od zainteresowanego powrotu do właściwego Państwa Członkowskiego w celu poddania się kontroli medycznej, ani do poddania go takiej kontroli w Państwie Członkowskim miejsca pobytu, ani do zatwierdzania przez siebie rozpoznania, zaleceń i decyzji, o których mowa wyżej.

W przypadku, gdy lekarze instytucji Państwa Członkowskiego miejsca pobytu zdecydowali się, w celu ratowania życia i w świetle aktualnej wiedzy medycznej, na przewiezienie ubezpieczonego do szpitala położonego na terytorium państwa trzeciego, art. 22 ust. 1 lit. a) (i) i lit. c) (i) rozporządzenia nr 1408/71 należy rozumieć w ten sposób, że koszty zabiegów wykonanych w tym ostatnim państwie powinny być pokrywane przez tę instytucję zgodnie ze stosowanym przez nią ustawodawstwem, na takich samych warunkach, do których są uprawnieni ubezpieczeni podlegający ustawodawstwu tego Państwa Członkowskiego. Co się tyczy zabiegów znajdujących się wśród świadczeń przewidzianych przez ustawodawstwo właściwego Państwa Członkowskiego, instytucja właściwa powinna następnie ponieść koszty tak udzielonych świadczeń, zwracając je instytucji Państwa Członkowskiego miejsca pobytu na warunkach przewidzianych w art. 36 rozporządzenia nr 1408/71.

Obserwuj nas na:

Czytaj dalej (strona 1 z 2)

1

2

Potrzebujesz porady prawnej?

KOMENTARZE (0)

Nie dodano jeszcze żadnego komentarza. Bądź pierwszy!!


Dodaj komentarz

DODAJ KOMENTARZ

ZOBACZ TAKŻE: