Ubezpieczenie zdrowotne i świadczenia medyczne

Pytanie:

Znajoma mi osoba wymaga pobytu w szpitalu dla wyleczenia infekcji powodującej chroniczny ból. Z punktu widzenia szpitala jest ono nieopłacalne, ponieważ jest stosunkowo długie i nie wiąże się z intensywną, lepiej opłacaną przez NFZ pracą lekarzy. Lekarze pomimo przesłanek do przeprowadzenia pewnych badań lub zabiegów aplikują metody paliatywne, twierdząc że jest to jedyne rozwiązanie. Uważam, że nie przeprowadzają również koniecznych badań diagnostycznych, aby nie wykazać przypadkiem czegoś, co kwalifikowałoby się do w/w mniej opłacalnego leczenia. Nie jest to ich wina. Taki jest układ z NFZ. Czy polskie przepisy gwarantują konkretne świadczenia w określonych z medycznego punktu widzenia sytuacjach czy też są tak skonstruowane, że ich wykonanie może być uzależnione od pozamedycznych czynników (a w praktyce przesuwane tak długo jak tylko znajdą się pieniądze lub dyskomfort pacjenta przekracza normy humanitarne)? Czy można zdecydować się na leczenie gdzie indziej, prywatnie, nawet za granicą a potem skutecznie dochodzić odszkodowania od NFZ, o ile pacjent byłby uprawniony do świadczenia z posiadanego ubezpieczenia?

Masz inne pytanie do prawnika?

ODPOWIEDŹ PRAWNIKA

W pierwszej kolejności wskazać należy na ustawę z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty. Stwierdzono w niej, że:

Art. 4. Lekarz ma obowiązek wykonywać zawód, zgodnie ze wskazaniami aktualnej wiedzy medycznej, dostępnymi mu metodami i środkami zapobiegania, rozpoznawania i leczenia chorób, zgodnie z zasadami etyki zawodowej oraz z należytą starannością.

Podkreślono to w wyroku Sądu Najwyższego - Izba Wojskowa z dnia 26 marca 2007 r. (WA 17/2007): „Zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty, lekarz ma obowiązek wykonywać zawód zgodnie ze wskazaniami aktualnej wiedzy medycznej, dostępnymi mu metodami oraz środkami zapobiegania, rozpoznawania i leczenia chorób, zgodnie z zasadami etyki zawodowej oraz z należytą starannością”. Warto tu przywołać również orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości w Luksemburgu  z 12 kwietnia 2005 r., w którym to stwierdzono, że to nie pacjent, lecz lekarz decyduje o sposobie leczenia. Pacjent nie może więc domagać się konkretnego sposobu leczenia, prowadzenia żądanej kuracji, czy przeprowadzania wskazanych badań. Decyzje podejmowane w tym zakresie powinny jednak być podejmowane z uwzględnianiem dobra pacjenta.

Wskazać ponadto można, że na podstawie art. 31d ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027, z późn. zm.) wydano rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 29 sierpnia 2009 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu leczenia szpitalnego, w którym wymienione zostały gwarantowane świadczenia. Ponownie jednak – decyzję o ich zastosowaniu podejmuje lekarz.

Jeśli chodzi o leczenie za granicą należy wskazać, że aktualnie możliwe jest finansowanie przez NFZ leczenia za granicą w wyjątkowych przypadkach i wyłącznie po zgodzie wyrażonej uprzednio przez NFZ. W innych krajach mogą być bowiem stosowane metody leczenia, które m. in. nie są jeszcze znane w Polsce. Jeśli bowiem leczenie może być przeprowadzone w kraju, zapewne zapadnie decyzja odmowna.

W 2011 roku została jednak przyjęta Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/24/UE z dnia 9 marca 2011 r. w sprawie stosowania praw pacjentów w transgranicznej opiece zdrowotnej wprowadzająca medyczną strefę Schengen, która zacznie obowiązywać w 2013 roku. Od tego roku będzie można w większym zakresie leczyć się za granicą a NFZ będzie zobowiązany ponosić koszty leczenia.

Aktualnie jedyną możliwością leczenia za granicą jest leczenie po uprzedniej zgodzie NFZ na pokrycie jego kosztów lub leczenie prywatne – pełnopłatne.

Potrzebujesz porady prawnej?

KOMENTARZE (0)

Nie dodano jeszcze żadnego komentarza. Bądź pierwszy!!


Dodaj komentarz

DODAJ KOMENTARZ

ZOBACZ TAKŻE: