Wynagrodzenie

Obowiązki pracodawcy i pracownika

Przedawnienie roszczeń

Pozostałe

Ochrona roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy

Strona 4 z 7

230 i 231 Kodeksu pracy (za przeniesienie pracownika do innej - mniej płatnej - pracy nie narażającej go na działanie czynnika, który wywołał objawy wskazujące na powstawanie choroby zawodowej albo za przeniesienie do odpowiedniej pracy pracownika, który stał się niezdolny do wykonywania dotychczasowej pracy wskutek wypadku przy pracy lub choroby zawodowej i nie został uznany za niezdolnego do pracy w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych) - za okres nie dłuższy niż 3 miesiące poprzedzające datę wystąpienia niewypłacalności pracodawcy albo za okres nie dłuższy niż 3 miesiące poprzedzające ustanie stosunku pracy, jeżeli ustanie stosunku pracy przypada w czasie nie dłuższym niż 9 miesięcy poprzedzających datę wystąpienia niewypłacalności pracodawcy;

  • składek na ubezpieczenia społeczne należnych od pracodawców na podstawie przepisów o systemie ubezpieczeń społecznych - za okres nie dłuższy niż 3 miesiące poprzedzające datę wystąpienia niewypłacalności pracodawcy albo za okres nie dłuższy niż 3 miesiące poprzedzające ustanie stosunku pracy, jeżeli ustanie stosunku pracy przypada w czasie nie dłuższym niż 9 miesięcy poprzedzających datę wystąpienia niewypłacalności pracodawcy.
  • Roszczenia z tych tytułów podlegają zaspokojeniu także w przypadku, gdy uprawnienie do nich powstanie w dniu stanowiącym datę wystąpienia niewypłacalności pracodawcy lub w dniu ustania stosunku pracy.

    W przypadku ponownego zaistnienia niewypłacalności w odniesieniu do danego pracodawcy przepisy dotyczące zaspokajania roszczeń ze środków Funduszu nie mogą mieć powtórnie zastosowania do tych samych pracowników w zakresie tych samych roszczeń, przy czym roszczenia z tytułu: ww. wynagrodzenia za pracę, wynagrodzenia za czas urlopu wypoczynkowego, dodatku wyrównawczego, wynagrodzenia za czas niezawinionego przez pracownika przestoju, za czas niewykonywania pracy (zwolnienia od pracy) i za czas innej usprawiedliwionej nieobecności w pracy, a także wynagrodzenia za czas niezdolności pracownika do pracy wskutek choroby oraz składek na ubezpieczenia społeczne - podlegają zaspokojeniu łącznie za okres nie dłuższy niż 3 miesiące.

    W przypadku wypłaty świadczeń ze środków Funduszu z tytułu roszczeń o wynagrodzenie za pracę, wynagrodzenie za czas urlopu wypoczynkowego, dodatek wyrównawczy, wynagrodzenie za czas niezawinionego przez pracownika przestoju, za czas niewykonywania pracy (zwolnienia od pracy) i za czas innej usprawiedliwionej nieobecności w pracy, a także wynagrodzenie za czas niezdolności pracownika do pracy wskutek choroby - łączna kwota świadczeń za okres jednego miesiąca nie może przekraczać przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z poprzedniego kwartału, od dnia jego ogłoszenia przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, ogłaszanego na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

    W przypadku zaś wypłaty świadczenia z tytułu roszczenia o ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy świadczenie nie może przekraczać ww. kwoty przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia. 

    W przypadku wypłaty świadczenia z tytułu roszczenia o odprawę pieniężną przysługującą na podstawie przepisów o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników czy odszkodowania, o którym mowa w  art. 36 1 § 1 Kodeksu pracy świadczenie nie może przekraczać kwoty ww. przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia lub jego wielokrotności, jeśli roszczenie stanowi wielokrotność wynagrodzenia stanowiącego podstawę do jego ustalenia. 

    W przypadku jednak gdy sędzia-komisarz wyda, zgodnie z przepisami Prawa upadłościowego i naprawczego, postanowienie, że określona część wynagrodzenia za pracę pracownika wykonującego zadania w zakresie zarządu przedsiębiorstwem lub wynagrodzenie osoby świadczącej usługi związane z zarządem przedsiębiorstwem upadłego, określone w umowie o pracę lub umowie o świadczenie usług zawartej przed ogłoszeniem upadłości, lub określona część świadczeń przysługujących w związku z rozwiązaniem stosunku pracy albo umowy o usługi związane z zarządem przedsiębiorstwem jest bezskuteczna w stosunku do masy upadłości, a wysokości części w stosunku do niej skutecznych są niższe niż przeciętne miesięczne wynagrodzenie - wysokość wypłacanych świadczeń nie może odpowiednio przekraczać wysokości roszczenia skutecznego do masy upadłości. 

    Obserwuj nas na:

    Czytaj dalej (strona 4 z 7)

    Potrzebujesz porady prawnej?

    KOMENTARZE (0)

    Nie dodano jeszcze żadnego komentarza. Bądź pierwszy!!


    Dodaj komentarz

    DODAJ KOMENTARZ

    ZOBACZ TAKŻE: