Jak rozliczyć faktoring?- stan prawny do 31.12.2010

W polskim systemie prawnym nie ma legalnej definicji umowy faktoringu. Należy ona do, zawieranych na zasadzie swobody umów, nienazwanych umów prawa handlowego, które kształtuje zwyczaj i potrzeby obrotu gospodarczego. W tym przypadku, na podstawie art. 353¹ Kodeksu cywilnego, strony zawierają umowę wedle swojego uznania, jednak tak, aby jej treść nie była sprzeczna z przepisami ustawy. Dzięki temu faktoring jest bardzo elastyczny.

Faktoring jest więc specyficznym stosunkiem prawnym, w którym uczestniczą co najmniej trzy podmioty – faktor, przedsiębiorca (faktorant), który w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej zbywa towary lub świadczy usługi za odroczonym terminem płatności, oraz klienci faktoranta (dłużnicy). Na podstawie umowy faktoringu przedsiębiorca (faktorant) przenosi na rzecz wyspecjalizowanej instytucji (faktora) przysługujące mu od indywidualnych kontrahentów wierzytelności z tytułu dostaw towarów i usług (zazwyczaj krótkoterminowe), właściwie udokumentowane (np. fakturami), w zamian za zapłatę określonej w umowie sumy pieniężnej (zaliczki, przedpłaty). Faktor równocześnie zobowiązuje się do ściągnięcia tych wierzytelności nawet w razie trudności płatniczych u dłużników. Przedmiotem umowy jest przelew wierzytelności oraz usługa faktora. Jest to przy tym umowa ciągła. Usługa ta jest znacznie bardziej skomplikowana aniżeli windykacja. Faktoring łączy w sobie elementy cesji wierzytelności oraz pożyczki. Przeniesienie wierzytelności nie wymaga uprzedniego zawiadomienia ani zgody dłużnika. Faktoringiem najczęściej zajmują się banki, instytucje finansowe lub wyspecjalizowane firmy. Taka instytucja skupuje wierzytelności od różnych podmiotów gospodarczych do czasu upływu terminu ich płatności (tzn.