Potwierdzenia wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów a VAT

Wymóg potwierdzania dostaw towarów groził polskim firmom handlującym z UE utratą płynności, gdyż nie mogąc uzyskać potwierdzeń dostaw, zmuszone bywały do niepotrzebnego naliczania i płacenia polskiemu fiskusowi często bardzo wysokich kwot VAT.

Od spełnienia m.in. tego warunku zależało bowiem, czy producent dostarczający wyroby na rynki Wspólnoty, rozliczając się z organami podatkowymi, mógł zastosować przy ich sprzedaży stawkę 0 %, czy też płacił 22 % VAT. Podatnik musiał mieć (już przed złożeniem deklaracji za dany okres rozliczeniowy) dokumenty potwierdzające, iż dostawa miała miejsce, a towar trafił do nabywcy w innym państwie członkowskim, tj. kopie faktur, dokumenty przewozowe, z których wynikało, że towar dostarczono do miejsca przeznaczenia w innym państwie WE, specyfikacje poszczególnych sztuk ładunku i dowody potwierdzające, ze nabywca w innym państwie członkowskim otrzymał dany towar. Niektóre, jak list przewozowy i dokument potwierdzający przyjęcie towaru przez odbiorcę, musiały zostać przez niego podpisane. Jeśli wymaganych do zastosowania zerowej stawki dokumentów podatnik nie miał przed złożeniem deklaracji, czyli przed 25 dniem miesiąca, trzeba było uznać taką transakcję za dostawę krajową. Dopiero kiedy podatnik otrzymał niezbędne dokumenty, mógł składać korekty deklaracji. Była to jednak procedura uciążliwa dla podatnika i organów podatkowych.