Ulga na Internet a miejsce zamieszkania

Decydujące znaczenie ma ograniczenie możliwości korzystania z ulgi wyłącznie do wydatków ponoszonych z tytułu użytkowania sieci w lokalu (budynku) będącym miejscem zamieszkania podatnika. Wskazać należy, że miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu (art. 25 Kodeksu cywilnego).

W omawianym przepisie chodzi o konkretny lokal czy budynek, w którym podatnik zamieszkuje, przy czym przyjmuje się, że chodzi o faktyczne zamieszkiwanie, które niekoniecznie pokrywa się z adresem zameldowania (które jednak ułatwia dowodzenie faktu zamieszkiwnia). Miejsce zamieszkania, w stosunku do którego dokonywane jest odliczenie, powinno być zgodne z miejscem zamieszkania, określonym w formularzu NIP-1 lub NIP-3, złożonym w urzędzie skarbowym.  

Zwrócić przy tym należy uwagę, że miejsce zamieszkania podatnika nie jest tożsame z miejscem jego zameldowania. Miejscem zamieszkania może być również miejsce, w którym osoba nie jest zameldowana lub jest zameldowana tylko czasowo (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 maja 1973 r., sygn. I CZ 48/73), w szczególności wynajmuje lokal i w nim mieszka z zamiarem stałego pobytu.

Ponadto, mając na uwadze, że ponieważ korzystanie z ulgi na Internet powiązane zostało z miejscem zamieszkania podatnika - tak jak właściwość urzędu skarbowego dla celów podatku dochodowego - wskazać należy, że wynajmowany lokal, w którym podatnik korzysta z Internetu, powinien znajdować się w obszarze właściwości naczelnika urzędu skarbowego, do którego składane jest roczne zeznanie podatkowe, nie można mieć bowiem dwóch miejsc zamieszkania.

W przepisie mowa jest o jednym lokalu (budynku), toteż podatnicy posiadający więcej niż jeden lokal mieszkalny połączony z Internetem, będą musieli się zdecydować na odliczanie wydatków z jednego z nich.

Jednocześnie przypominamy o ciążącym na obywatelach obowiązku meldunkowym, którego niespełnianie grozi karą grzywny.