Niepowrócenie do zakładu karnego z przerwy w odbywaniu kary nowy przestępstwem – opinia prawna

Przepisy regulujące europejski nakaz aresztowania są ujednolicone na terytorium całej Unii Europejskiej zgodnie z decyzją Rady w przedmiocie tego nakazu i procedur jego wydania na terytorium UE (decyzja ramowa Rady z 13 czerwca 2002 r., 2002/584/JHA). Do chwili obecnej wszystkie Państwa Członkowskie UE z wyjątkiem Włoch włączyły go do swojego prawodawstwa, a Czechy muszą jeszcze wydać przepisy wykonawcze. Na podstawie treści tej decyzji można określić, pod jakimi warunkami może nastąpić wydanie przez Państwo Członkowskie UE jakiejś osoby w celu wykonania kary na podstawie europejskiego nakazu aresztowania. Podstawowe znaczenie ma w tym wypadku zasada, zgodnie z którą wydanie skazanego przebywającego na terytorium danego Państwa Członkowskiego do innego Państwa jest możliwe wówczas, gdy  przestępstwo za które ta osoba została skazana w państwie, które żąda wydania (w tym wypadku byłaby to Polska) stanowi przestępstwo również na gruncie prawa państwa na terytorium którego skazany przebywa. Tylko w przypadku niektórych przestępstw, określonych w powyższej decyzji, możliwe jest wydanie skazanego nawet jeśli jego czyn nie nosi znamion przestępstwa w państwie wydającym. Jako że nie określił Pan dokładnie o jakie przestępstwo chodzi, nie jest możliwa ocena czy w tej sytuacji konieczne będzie dla wydania osoby skazanej z terytorium Państwa Członkowskiego UE stwierdzenie, że czyn, za który została skazana stanowi przestępstwo również na gruncie prawa tego państwa, czy też ten warunek nie będzie musiał zostać spełniony. Spełnienie tego warunku nie będzie wymagane w przypadku takich przestępstw jak np. łapownictwa i płatnej protekcji, oszustwa, wprowadzania do obrotu finansowego wartości majątkowych pochodzących z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł, fałszowania oraz obrotu fałszywymi pieniędzmi lub innymi środkami płatniczymi, przestępstw przeciwko ochronie danych gromadzonych, przechowywanych, przetwarzanych lub przekazywanych w systemie informatycznym.

Wobec powyższego należy stwierdzić, że obowiązujące w Państwach Członkowskich UE regulacje pozwalają na stosunkowo szybkie i efektywne (zdecydowanie bardziej skuteczne niż w przypadku tradycyjnych procedur ekstradycyjnych) wydanie osoby skazanej w jednym z Państw Członkowskich UE, przebywającej na terytorium innego Państwa Członkowskiego UE w celu wykonania orzeczonej względem niego kary.