Zapłata przez państwo za pośrednictwo pracy

Wskutek działań ITC p. Halacz zawarł umowę o pracę na czas określony ze spółką mającą siedzibę w Niderlandach na okres od 4 września 2003 r. do 4 marca 2004 r. Pracodawca ten potwierdził, że chodzi o zatrudnienie podlegające obowiązkowym składkom ubezpieczenia społecznego i że wymiar czasu pracy wynosi przynajmniej 15 godzin tygodniowo. ITC zwróciła się do Bundesagentur für Arbeit (niemieckiej federalnej agencji ds. zatrudnienia) o wypłatę początkowej kwoty 1 000 EUR, jaka wynikała z bonu za pośrednictwo, który równocześnie przedłożyła. Bundesagentur oddaliła jednak ten wniosek z uzasadnieniem, że zatrudnienie p. Halacza nie podlegało obowiązkowym składkom ubezpieczenia społecznego na terytorium Niemiec.

Trybunał orzekł w trybie prejudycjalnym, co następuje:

1. Artykuły 39 TWE, 49 TWE i 50 TWE stoją na przeszkodzie temu, by uregulowanie krajowe, takie jak § 421g ust. 1 zdanie drugie niemieckiego kodeksu socjalnego przewidywało, że wypłata przez państwo członkowskie prywatnej agencji pośrednictwa wynagrodzenia należnego tej agencji od osoby poszukującej zatrudnienia z tytułu zatrudnienia tej ostatniej uzależnione było od spełnienia warunku, zgodnie z którym znalezione przez tego pośrednika zatrudnienie podlega obowiązkowym składkom ubezpieczenia społecznego na terytorium tego państwa.

2. Do sądu krajowego należy, w ramach maksymalnego zakresu uznania, jakie daje mu prawo krajowe, dokonanie wykładni oraz zastosowanie przepisu prawa krajowego zgodnie z wymogami prawa wspólnotowego, a w razie gdy taka wykładnia zgodna nie jest możliwa, to w odniesieniu do postanowień Traktatu WE, które nadają jednostkom prawa, na które mogą się one powołać przed sądami i które sądy krajowe mają obowiązek chronić - pominięcie stosowania każdego przepisu prawa krajowego, który byłby sprzeczny z takimi postanowieniami.