Zasiłek dla bezrobotnych z innego kraju Unii

Sentencja orzeczenia ETS w tej sprawie brzmi następująco:

Swoboda przemieszczania się i pobytu gwarantowana każdemu obywatelowi Unii Europejskiej przez art. 18 WE nie stanowi przeszkody w narzuceniu bezrobotnemu, który ukończył 50 lat i jest zwolniony z obowiązku wykazania gotowości do podjęcia pracy, wymogu posiadania miejsca zamieszkania, takiego jak ten zastosowany w sprawie w postępowaniu przed sądem krajowym, jako przesłanki zachowania jego uprawnienia do zasiłku dla bezrobotnych.

W odniesieniu do charakteru zasiłku dla bezrobotnych Trybunał stwierdził, że stanowi ono świadczenie zabezpieczenia społecznego, do którego stosuje się Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie - nawet jeśli według przepisów krajowych uprawniony jest zwolniony z obowiązku zarejestrowania się jako poszukujący pracy i tym samym z pozostawania w gotowości do podjęcia pracy. Trybunał wskazał, że uzyskanie takiego zwolnienia nie oznacza, że bezrobotny zwolniony jest z obowiązku pozostawania do dyspozycji biura zatrudnienia, gdyż nawet jeżeli jest zwolniony z obowiązku zarejestrowania się i z obowiązku przyjęcia odpowiedniej pracy, musi on pozostawać do dyspozycji tego biura dla celów kontroli swej sytuacji zawodowej i rodzinnej.