Art. 284 § 2 kodeksu karnego stanowi, że kto przywłaszcza sobie powierzoną mu rzecz ruchomą, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
Sąd Najwyższy orzeczeniem rozstrzygnął, że zamiar przywłaszczenia rzeczy powierzonej (art. 284 § 2 kk), realizujący się w rozporządzeniu przez sprawcę tą rzeczą jak własną (animus rem sibi habendi) nie obejmuje nieuprawnionego (niezgodnego z wolą powierzającego) wykorzystania jej, nawet w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, o ile nie towarzyszy mu cel definitywnego włączenia tej rzeczy do majątku sprawcy.
Wykorzystanie rzeczy powierzonej dla własnego celu bez jednoczesnego zamiaru jej przywłaszczenia, czyli chęci traktowania jej jako własnej nie może być traktowane jako przestępstwo przywłaszczenia. Samo bowiem wykorzystanie tej rzeczy we własnym interesie nie jest tożsame z wolą definitywnego wyłączenia tej rzeczy z majątku powierzającego i włączenia jej do majątku naruszającego. Zamiar jest niewystarczający dla zakwalifikowania takiego zachowania jako przestępstwo przywłaszczenia, gdy brak definitywnego włączenia.
Wyrok Sądu Najwyższego - Izba Karna z dnia 6 maja 2004 r. V KK 316/2003 Biuletyn Sądu Najwyższego 2004/8
Krótko po doświadczeniach, jakie przyniósł rosyjsko-ukraiński spór o dostawy gazu, posłowie przyjęli sprawozdanie poświęcone (...)
14 stycznia 2009 r. Trybunał Konstytucyjny w pełnym składzie rozpoznał wniosek Krajowej Rady Sądownictwa dotyczący ustroju sądów (...)
Jesteśmy prawnikami specjalizującymi się w różnych dziedzinach prawa. Nasz Zespół tworzą aktywni zawodowo profesjonaliści, posiadający wieloletnie doświadczenie w udzielaniu pomocy prawnej szerokiemu gronu Klientów.
Newsletter
Informujemy, iż zgodnie z przepisem art. 25 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 4 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tekst jednolity: Dz. U. 2006 r. Nr 90 poz. 631), dalsze rozpowszechnianie artykułów i porad prawnych publikowanych w niniejszym serwisie jest zabronione.