Powództwo o wyłączenie z masy upadłości

Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 31 § 3 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo upadłościowe jest zgodny z art. 77 ust. 2 w związku z art. 2 oraz z art. 78 Konstytucji. Ponadto postanowił umorzyć postępowanie w pozostałym zakresie ze względu na niedopuszczalność orzekania.

Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że zaskarżonego przepisu nie można oceniać w oderwaniu od kontekstu uregulowania w ustawie kwestii dochodzenia wyłączenia z masy upadłości składników mienia nie należących do upadłego. W tym przepisie powiedziane jest wprost, że oddalenie zażalenia nie wyłącza możliwości wniesienia powództwa o wyłączenie z masy upadłości. Zagwarantowanie tego prawa w drodze stosownego powództwa zapewnia zatem rzeczywistą możliwość obrony praw przed sądem w postępowaniu procesowym. Wszczynane na wniosek zainteresowanego postępowanie dotyczące wyłączenia przed sędzią-komisarzem jest bowiem postępowaniem nieprocesowym. Charakter tego postępownia nie zapewnia tak szerokich gwarancji dochodzenia praw, jak powództwo o wyłączenie spornego prawa z masy upadłości. W sytuacji, gdy sędzia-komisarz nie znalazł, po wysłuchaniu syndyka, podstaw do uwzględnienia wniosku o wyłączenie z masy upadłości przedmiotu lub prawa, uprawnionemu służy odpowiednie powództwo umożliwiające wykazanie zasadności swego roszczenia z wykorzystaniem gwarancji, jakie daje postępowanie procesowe.

Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 grudnia 2005 r., sygn. akt SK 26/05