Używany samochód osobowy w działalności

Odpowiedź:

W wypadku samochodu osobowego ujętego w ewidencji środków trwałych do kosztów uzyskania przychodów wpisuje się wszystkie udokumentowane wydatki faktycznie poniesione w pełnej wysokości na jego eksploatację stwierdzone. Do bieżących kosztów eksploatacji samochodów używanych na cele działalności gospodarczej można zaliczyć zakup paliwa, drobnych napraw, części zamiennych, wydatki związane z przeglądem pojazdu. Wydatki poniesione na remont samochodu stanowiącego środek trwały bezpośrednio obciążają koszty uzyskania przychodów bez względu na ich wysokość (wyjątek stanowią remonty dokonywane w związku z wypadkiem). Przy wydatkach ponoszonych na remont samochodu należy zwrócić uwagę na to, aby rozgraniczyć remont samochodu od jego ulepszenia. Wydatki na ulepszenie pojazdu zwiększają bowiem jego wartość początkową, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych i z uwagi na to nie stanowią kosztów uzyskania przychodu (art. 23 ust. 1 pkt 1c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Natomiast odnośnie odliczania VAT przy nabyciu paliwa należy zauważyć, że podatek naliczony przy nabyciu paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, nie podlega odliczeniu (z zastrzeżeniem art. 86 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 21 kwietnia 2005 r. - prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu paliwa do wskazanych wyżej pojazdów przysługuje, jeśli pojazdy spełniają warunki określone w tym przepisie).

W zakresie opodatkowania VAT sprzedaży samochodu należy zauważyć, iż zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług zwalnia się z podatku dostawę towarów używanych pod warunkiem, że w stosunku do tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Natomiast stosownie do treści ust. 2 pkt 2 przez towary używane, o których mowa w ust. 1 pkt 2, rozumie się towary inne, niż budynki i budowle oraz grunty, których okres używania przez podatnika dokonującego ich dostawy wyniósł co najmniej pół roku. Tak więc momentem, w którym termin 6 miesięcy, o którym mowa w wyżej powołanym przepisie, rozpoczyna swój bieg jest dzień - przyjęcia go do używania jako środka trwałego.