Reklama w miesięczniku stowarzyszenia a koszty

Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 23 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kosztów reprezentacji i reklamy w części przekraczającej 0,25% przychodów, chyba że reklama prowadzona jest w środkach masowego przekazu lub publicznie w inny sposób. Z powołanego przepisu wynika, że wydatki poniesione na reklamę w środkach masowego przekazu oraz prowadzoną publicznie w inny sposób, stanowią koszt uzyskania przychodu w pełnej wysokości.

Reklama publiczna to reklama powszechna, prowadzona w miejscu dostępnym dla wielu, wszystkich, oficjalnie i jawnie. Istotą tej reklamy jest więc to, że skierowana jest do szerokiego, anonimowego kręgu odbiorców, co jest następstwem masowego i ogólnodostępnego charakteru tego typu działania.

Środkami masowego przekazu są telewizja, prasa, radio. Reklama zamieszczana w nich może być w zasadzie w całości zaliczona do kosztów uzyskania przychodów. Nie ma tu znaczenia fakt, że zasięg telewizji jest ograniczony do jakiegoś terytorium czy treść czasopisma skierowana jedynie do określonego kręgu zainteresowanych (np. czaopismo dla działkowiczów), gdyż reklama w takim piśmie nie jest skierowana tylko do takiej grupy osób (znanych z imienia i nazwiska), lecz do wszystkich, którzy mają ochotę poczytać o danej dziedzinie wiedzy czy o określonym hobby. Taka interpretacja została potwierdzona w piśmie Ministra Finansów z 23.04.1996 r. (PO 3-MD-722-131/96): "Wydatki na reklamę zamieszczoną w specjalistycznych pismach, periodykach i biuletynach w pełnej wysokości stanowią koszty uzyskania przychodów".

Trudno natomiast uznać za reklamę publiczną reklamę w gazetce zakładowej czy miesięczniku dystrybuowanym tylko do członków danego stowarzyszenia (znanych z imienia i nazwiska).