Sprzedaż ciagła

Pierwszy Śląski Urząd Skarbowy w Sosnowcu uznał zaś (w interpretacji z 30 listopada 2005 r., nr PSUS/PPOI-443/345/05/MS), iż sprzedaż o charakterze ciągłym będzie dotyczyła wyłącznie usług wykonywanych w ramach długoterminowych umów zlecenia, gdzie poszczególne jednostkowe czynności składają się na całość umówionego świadczenia.

Dostawy mają charakter ciągły, jeżeli polegają na wykonywaniu powtarzalnych czynności w okresie obowiązywania umowy zawartej między stronami (tak: pismo Dolnośląskiego Urzędu Skarbowego z 28 maja 2007 r., nr PP II 443/1/117/50770/07).

Pojęcie "ciągłości" sprzedaży należy rozumieć zgodnie z zasadami prawa cywilnego, odnosząc go do pojęcia zobowiązania o charakterze ciągłym. Prawo cywilne nie formułuje wprost definicji zobowiazania ciągłego, wyróżnia jednak świadczenia ciągłe. Zgodnie z ustalonym poglądem nauki prawa cywilnego, świadczenie ciągłe polega na określonym, stałym zachowaniu się jednej lub kilku stron określonej umowy w czasie trwania zobowiązania. Zobowiązanie ciągłe wytwarza więc taki stosunek prawny, który jest trwały i mogą z niego wypływać obowiązki bądź ciągłe bądź okresowe. Tym samym sprzedaż towarów o charakterze ciagłym wyżej cytowanego rozporządzenia obejmuje świadczenie polegające na stałym i powtarzalnym zachowaniu strony zobowiązanej do świadczenia, np. z umowy dostawy towarów (tak: Izba Skarbowa w Katowicach w piśmie z 27 lutego 2004 r., nr 2472PP-443/397/4/2004/BKJ).

W innych pismach organów podatkowych wskazywano na takie cechy zobowiązania ciągłego, jak powtarzalność czynności, ich trwały, nieustanny charakter bądź rozłożenie w czasie.

Przy sprzedaży o charakterze ciągłym nie ma możliwości wyróżnienia powtarzających się czynności, które dałoby się zakwalifikować jako świadczenia samodzielne. O tym, czy sprzedaż ma charakter ciągły, decydują przepisy prawa cywilnego (tak orzekł NSA w wyroku z 16 listopada 2007 r., sygn. akt I FSK 1415/06).

Pojęcie sprzedaży ciągłej występuje też w dyrektywie 2006/112 WE dotyczącej VAT-u. Przewiduje ona, iż w przypadku niektórych ciągłych dostaw towarów i świadczeń usług wykonywanych przez pewien okres możliwe jest uznanie, że dokonane zostały z upływem okresów nie dłuższych niż jeden rok. Nie jest to jednak norma bezwarunkowa i jej implementacja do przepisów krajowych zależy od woli państw członkowskich.