Czy można wypłacić pracownikowi wynagrodzenie w walucie obcej?

Jak należy rozumieć zasadę walutowości?

Zasadę walutowości należy rozumieć w ten sposób, że zgodnie z art. 358 z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w ustawie wszelkie zobowiązania pieniężne na terenie Polski mogą być wyrażone tylko w pieniądzu polskim. Przepis ten ma charakter iuris cogentis i jego naruszenie skutkuje nieważnością czynności prawnej (art. 58 § 1). Rygoryzm tego unormowania jednak został znacznie osłabiony w wyniku regulacji zawartych w przepisach szczególnych.

W jaki sposób następuje zapłata jeśli zobowiązanie było wyrażone w EURO?

Kwestią, która wymaga rozstrzygnięcia jest więc, czy jeśli zobowiązanie było wyrażone w euro, to wierzyciel może domagać się jego zapłaty w złotówkach. Odpowiedzi na to pytanie udziela art. 358[1] kodeksu cywilnego zawierający zasadę nominalizmu. Stanowi on, iż jeżeli przedmiotem zobowiązania od chwili jego powstania jest suma pieniężna, spełnienie świadczenia następuje przez zapłatę sumy nominalnej, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Oznacza to, iż dłużnik zobowiązany jest zapłacić wierzycielowi taką sumę, na jaką opiewała umowa i w takiej samej walucie. Zatem zapłata powinna nastąpić w EURO.

Poglądy takie wyrażane są również w orzecznictwie, m.in. w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 1997 r., sygn. akt II CKN 512/97, w którym wskazano, iż jeżeli zgodnie z przepisami prawa przedmiotem zobowiązania jest suma pieniężna wyrażona w walucie obcej, to spełnienie świadczenia następuje przez zapłatę sumy nominalnej w walucie obcej określonej w umowie, nie zaś w złotych polskich, stanowiących przelicznik tej sumy. Odmienny pogląd co do tego zagadnienia wyraził Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z 18 stycznia 2001 r., V CKN 1840/00. W wyroku tym wypowiedziano tezę, że zobowiązanie, którego świadczeniem jest suma pieniężna wyrażona w walucie obcej, może być wykonane przez świadczenie w złotych polskich.