Naruszenie terminu sądowego

Przyjmujemy, że chodzi o postanowienie sądu, o którym mowa w art. 240 §1 k.p.c., a nie o zarządzenie przewodniczącego (np. wyznaczające termin na powołanie faktów i dowodów, zob. art. 207 §3 k.p.c.). Sąd istotnie nie jest nim związany i może je zmienić. W odniesieniu do tej czynności Sąd Najwyższy przyjął, że niezależnie od tego, w jakiej sytuacji doszło do zmiany tego postanowienia, sąd powinien dać swemu stanowisku odpowiedni wyraz. Co więcej, jeżeli pominięcie dowodu mogłoby stanowić zarzut środka odwoławczego (apelacji), sąd powinien uzasadnić swoje stanowisko (wyrok Sądu Najwyższego z 1 czerwca 1967 r., sygn. akt I PR 150/67). Naszym zdaniem, trudno uznać za zakomunikowanie stronom lub uczestnikom postępowania zmiany postanowienia uczynienie tego w sposób „dorozumiany". Postanowienie dowodowe jest niezaskarżalne, więc ocenić wpływ postępowania sądu na wynik postępowania, a tym samym stwierdzić, czy wyrok był wadliwy, będzie mógł dopiero sąd w postępowaniu odwoławczym, biorąc pod uwagę konkretną sytuację.