Prawo do sądu

Odpowiedź:

Wspomniany wyrok Trybunału dotyczył instytucji oskarżyciela posiłkowego i jego wpływu na uprawnienia pokrzywdzonego. Trybunał uznał, że przepisy Kodeksu postępowania karnego wprowadzające instytucję oskarżyciela posiłkowego nie ograniczają praw pokrzywdzonego, a przeciwnie - stanowią rozszerzenie konstytucyjnego prawa do sądu. Warunki wstępne złożenia skargi posiłkowej-subsydiarnej przez pokrzywdzonego służą sprawdzeniu, czy istnieją realne podstawy dla oskarżenia. Procedury przewidziane w zaskarżonych przepisach są niezbędne, by ograniczyć nadmierny wpływ do sądu nieumotywowanych skarg. Sąd rozpatruje kwestię zasadności skargi na niejawnym posiedzeniu, a następnie wydaje orzeczenie przesądzające o dopuszczalności złożenia subsydiarnego aktu oskarżenia. Ostateczna decyzja o skierowaniu sprawy do postępowania jest zatem podejmowana przez sąd. Nie można więc uznać, że zaskarżone przepisy ograniczają możliwość dochodzenia przez pokrzywdzonego swoich praw przed sądem (art. 45 ust. 1 Konstytucji). Przepisy te nie zamykają również sądowej drogi dochodzenia konstytucyjnie gwarantowanych praw i wolności (art. 77 ust. 2 Konstytucji).