Roszczenia odszkodowawcze

Odpowiedź:

Istotna jest w opisywanym wypadku treść protokołu zawartej przez strony ugody. W ugodzie jedna ze stron zobowiązała się do zapłaty na rzecz powódki wzajemnej kwoty 8.000 zł oraz wydania spornego samochodu, który powódka odbierze w ciągu 7 dni. Warto zbadać, czy w treści ugody zawarto klauzulę, na mocy której postanowiono, że warunki zawartej ugody wyczerpują wszelkie wzajemne roszczenia stron związane z utratą przez powódkę wzajemną władztwa nad przedmiotowym samochodem. W razie istnienia takiej klauzuli oczywiste jest, iż nie będzie miała Pani możliwości skutecznego wystąpienia z nowymi roszczeniami w stosunku do parkingu. Wydaje się również, iż takiej możliwości nie będzie także w razie braku powołanej klauzuli w ugodzie. Zasądzona na Pani rzecz kwota ma w istocie charakter odszkodowawczy. Nie należy jej utożsamiać z zadośćuczynieniem pieniężnym. Zadośćuczynienie pieniężne występuje w polskim prawodawstwie w wypadkach wyraźnie określonych przepisami prawa. Takim wypadkiem jest naruszenie dóbr osobistych określonych przykładowo w art. 23 kodeksu cywilnego, a zatem: zdrowia, wolności, czci, swobody sumienia, nazwiska lub pseudonimu, wizerunku, tajemnicy korespondencji, nietykalności mieszkania, twórczości naukowej, artystycznej, wynalazczej i racjonalizatorskiej. Zadośćuczynienie pieniężne przysługuje również w myśl art. 445 kc w związku z art. 444 kc w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia poszkodowanego oraz pozbawienia wolności osoby i skłobnienia za pomocą podstępu, gwałtu lub nadużycia stosunku zależności do poddania się czynowi nierządnemu.

Ponadto istnieje wysokie prawdopodobieństwo podniesienia przez stronę przeciwną zarzutu tzw. "rzeczy osądzonej" - twierdzenia, iż Pani roszczenia związane z pozbawieniem władztwa nad rzeczą zostały wyczerpane na mocy zawartej przed sądem ugody. Roszczenie o naprawienie szkody czynem niedozwolonym przedawnia się z upływem 3 lat od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i osobie obowiązanej do jej naprawienia, ale najdalej z upływem lat 10 od dnia zdarzenia.