Postępowanie w sprawie o stwierdzenie zasiedzenia

Pytanie: Jakie są warunki kwalifikujące sprawę jako zasiedzenie a nie spadek? Czy w wypadku rodziny (spadkobierców) można mówić o sprawie o zasiedzenie?

Odpowiedź:

Zasiedzenie jest instytucją prawa cywilnego, która prowadzi do nabycia własności przez takiego posiadacza samoistnego, który uważa się za właściciela ; zachowuje się jak właściciel (korzysta z rzeczy, pobiera z niej pożytki), ale nie ma tytułu prawnego, który tę własność by mu nadawał. W zależności od dobrej (nie wie o tym, że nie jest uprawniony do rzeczy) lub złej wiary posiadacza (zdaje sobie sprawę, że ktoś inny jest właścicielem danej rzeczy) ; przy nieruchomościach jest 20 lub 30 letni termin zasiedzenia (art. 172 KC). Rzeczy ruchome można nabyć tylko w dobrej wierze, wymagany termin zasiadywania wynosi trzy lata (art.173 KC). Sytuacja, kiedy w stosunku do spadkobiercy (także rodziny) podnosi się przepisy o zasiedzeniu jest oczywiście możliwa. Dzieje się tak na przykład w przypadku, gdy spadkobierca nabył własność rzeczy w testamencie, a następnie okazało się, że spadkodawca nie miał prawa do rozporządzania daną rzeczą, bo nie należała ona do niego. Spadkobierca o tym nie wiedział i nie miał podstaw, aby podejrzewać taki stan i objął daną rzecz w posiadanie (samoistne ; tzn. z zamiarem korzystania z rzeczy tak jak właściciel). Posiadał rzecz przez określony czas. Po upływie tego czasu, przy spełnieniu określonych wyżej przesłanek posiadacz samoistny nabywa własność. Nie nabył zatem własności na podstawie testamentu, ale w drodze zasiedzenia. Nie można jednak powoływać się na zasiedzenie, jeżeli braki formalne wykazuje sam dokument (na przykład testament został sporządzony w nieodpowiedniej formie).