Nieściągalność orzeczonej kary grzywny

Pytanie: Czy w sytuacji, jeżeli skazany nie może uiścić grzywny z powodu niskich dochodów, wystarczających mu tylko na utrzymanie na minimalnym poziomie, a egzekucja okazała się niemożliwa, pozostaje tylko zstępcza kara pozbawienia wolności?

Odpowiedź:

Istnieje szereg instytucji w postępowaniu karnym wykonawczym, których celem jest uniknięcie konieczności osadzania w zakładzie karnym osoby, która nie jest w stanie spłacić orzeczonej grzywny. Jeżeli skazany wyrazi na to zgodę, grzywna nie przekraczająca 100 stawek dziennych (wysokość stawki dziennej wynika z wyroku sądu) może zostać zamieniona na pracę społecznie użyteczną w wymiarze od 1 do 12 miesięcy. Sąd na wniosek skazanego może odroczyć ściągnięcie grzywny lub rozłożyć ją na raty na okres jednego roku a wypadkach szczególnych nawet do trzech lat. W szczególnie uzasadnionych przypadkach, jeżeli z przyczyn niezależnych od skazanego nie może on uiścić grzywny, a wykonanie tej kary w innej drodze okazało się niemożliwe lub niecelowe, sąd może grzywnę w całości lub w części umorzyć. Orzekając zastępcza karę pozbawienia wolności sąd może zawiesić jej wykonanie na okres próby od roku do dwóch lat i może także, w przypadku spłaty co najmniej połowy grzywny w terminie, zastosować korzystniejszy dla skazanego przelicznik, niż wynikający z wyroku skazującego.