Dobrowolne poddanie się karze

Jak zatem wynika z powyższego przepisu, regulacja ta normuje dopuszczalność złożenia przez prokuratora wniosku o skazanie oskarżonego bez rozprawy (§ 1) oraz dopuszczalność ograniczenia postępowania dowodowego (§ 2).

Prokurator może, za zgodą oskarżonego, dołączyć do aktu oskarżenia wniosek o skazanie oskarżonego za zarzucany mu występek zagrożony karą nie przekraczającą 5 lat pozbawienia wolności, bez przeprowadzenia rozprawy i wymierzenie mu kary z zastosowaniem nadzwyczajnego jej złagodzenia, orzeczenie środka karnego (z wyjątkiem przepadku i obowiązku naprawienia szkody), odstąpienie od wymierzenia kary lub warunkowe zawieszenie wykonania kary - jeżeli okoliczności popełnienia przestępstwa nie budzą wątpliwości, a postawa oskarżonego wskazuje, że cele postępowania zostaną osiągnięte mimo nieprzeprowadzenia rozprawy. Warunkiem jednak jest to, iż okoliczności przestępstwa nie mogą budzić wątpliwości. Nie jest tu wymagane proceduralne przyznanie się oskarżonego. W praktyce jednak uprzednia zgoda oskarżonego na skazanie go bez rozprawy z reguły będzie poczytywana jako ekwiwalent przyznania się.

Zatem zastosowanie artykułu 335 kodeksu postępowania karnego samo w sobie rodzi konieczność zastosowania złagodzenia kary. Treść przepisu wskazuje, iż wniosek taki powinien zostać złożony jeszcze przed sformułowaniem (de facto przedstawieniem przez prokuratora) aktu oskarżenia. Sugeruje to wprost brzmienie przepisu, iż prokurator może umieścić w akcie oskarżenie taki wniosek na podstawie artykułu 335 kpk. Z racji brzmienia tego przepisu złożenie wniosku podejrzanego musi być uprzednie.

Tak jak w każdym innym przypadku, zgodnie z artykułem 444 od wyroku sądu pierwszej instancji stronom, podmiotowi określonemu w art. 416, a pokrzywdzonemu od wyroku warunkowo umarzającego postępowanie, wydanego na posiedzeniu, przysługuje apelacja, chyba że ustawa stanowi inaczej.

Czyli pokrzywdzony nie traci także i w tym wypadku prawa do ewentualnego złożenia apelacji.