O planowanej nowelizacji ustawy o promocji zatrudnienia

Główne cele ustawy to:

• ułatwianie powrotu do aktywności zawodowej osobom bezrobotnym i poszukującym pracy, w tym: młodym, starszym, z deficytami kwalifikacji, z długą przerwą w zatrudnieniu, powracającym z emigracji zarobkowej

• ułatwienie pozostania w zatrudnieniu osobom zagrożonym zwolnieniami

• przeciwdziałanie słabnącej podaży pracowników na krajowym rynku pracy, w tym uproszczenie wydawania zezwoleń na pracę cudzoziemców, dostosowanie regulacji do zwiększonej mobilności pracowników i funkcjonowania Polski w obszarze Schengen

• dodatkowo: poprawa efektywności wykorzystania środków Funduszu Pracy oraz stworzenie lepszych warunków dla absorbcji środków unijnych na cele prozatrudnieniowe.

Ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy została uchwalona w kwietniu 2004 roku na kilka dni przed wejściem Polski do Unii Europejskiej. Zastąpiła obowiązującą od prawie dziesięciu lat ustawę o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Wówczas wydawało się, że nowe przepisy zapewnią sprawne rozwiązywanie problemów, jakie pojawiły się na rynku pracy i przejawiały się w postaci ponad 3-milionowego bezrobocia.    

Od 2004 roku sytuacja na rynku pracy zmieniła się znacznie. W I kwartale 2004 roku zarejestrowano w urzędach pracy ogółem 3 265 tys. bezrobotnych. W marcu 2008 roku liczba bezrobotnych spadła do nieco ponad 1 700 tys. osób. Mimo to, znaczny jest nadal odsetek długotrwale bezrobotnych, a także tylko ok. 15% bezrobotnych jest uprawniona do otrzymywania zasiłku. Urzędy pracy mają coraz częściej do czynienia z tzw.