Jak państwa unijne muszą chronić regionalne nazwy produktów?

Uznając, że Niemcy nie zapewniają dostatecznej ochrony PDO „Parmigiano Reggiano”, Komisja wszczęła postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego. Uważa ona, że określenie „parmesan” jest tłumaczeniem PDO „Parmigiano Reggiano” i domagała się od władz niemieckich podjęcia z urzędu działań mających na celu uniemożliwienie dalszej sprzedaży pod nazwą „parmesan” towarów nieodpowiadających opisowi PDO „Parmigiano Reggiano”.

ETS orzekł zaś, co następuje:

Trybunał zwrócił uwagę, iż ochroną prawnowspólnotową objęta jest nie tylko taka dokładnie postać, w jakiej dana PDO została zarejestrowana.

ETS uznał, że z uwagi na podobieństwo fonetyczne i wizualne rozpatrywanych nazw oraz podobieństwo w wyglądzie towarów, używanie nazwy „parmesan” należy zakwalifikować jako aluzję do PDO „Parmigiano Reggiano”, której to nazwie prawo wspólnotowe udziela w takiej sytuacji ochrony. W związku z tym nie ma znaczenia, czy nazwa „parmesan” stanowi tłumaczenie PDO „Parmigiano Reggiano”. Nie przedstawiwszy dowodów na to, że nazwa „parmesan” jest nazwą rodzajową, Niemcy nie mogą powoływać się na ten przewidziany rozporządzeniem wyjątek. Zatem tylko sery oznaczone chronioną nazwą pochodzenia (PDO) „Parmigiano Reggiano” mogą być sprzedawane pod nazwą „parmesan”.