Opłata karna tylko za faktycznie pobraną energię

Strona 2 z 2
w sprawie szczegółowych zasad kształtowania i kalkulacji taryf oraz rozliczeń w obrocie energią elektryczną (Dz. U. Nr 128, poz. 895 ze zmianami). W niniejszej sprawie istotny jest § 40 ust. 2 rozporządzenia, który odrębnie określa wysokość opłat w wypadku udowodnionego okresu nielegalnego pobierania energii elektrycznej oraz w sytuacji, gdy nie można ustalić ilości nielegalnie pobranej energii elektrycznej.

SN stwierdził, że przewidziana w art. 57 ust. 1 prawa energetycznego opłata za nielegalnie pobraną energię ma charakter cywilnoprawny i odszkodowawczy, nie ma natomiast charakteru kary ustawowej (w rozumieniu art. 485 k.c.). Kara ustawowa bowiem, podobnie jak kara umowna, wiąże się z odpowiedzialnością za niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania. Tymczasem art. 57 ust. 1 w związku z art. 3 pkt 18 prawa energetycznego obejmuje trzy różne stany faktyczne, które stanowią delikt (czyn niedozwolony), a nie naruszenie umowy. Dlatego niedopuszczalne byłoby odpowiednie stosowanie art. 484 § 1 zdanie pierwsze k.c., zgodnie z którym kara umowna należy się wierzycielowi w zastrzeżonej wysokości bez względu na wysokość poniesionej szkody. Z cytowanych przepisów tych wynika jasno, że obowiązek wniesienia opłaty powstaje w wypadku nielegalnego "pobierania" energii, a więc faktycznego, a nie tylko potencjalnego, jej odbierania i korzystania z niej.

1 2