Europejski nakaz aresztowania i ekstradycja

Kiedy europejski nakaz aresztowania nie zostanie wykonany?

Europejski nakaz aresztowania do prawa polskiego został wprowadzony ustawą z dnia 18 marca 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz ustawy - Kodeks wykroczeń.

Wedle zaś nowych przepisów, odmawia się wykonania nakazu europejskiego, jeżeli: 

1. przestępstwo, którego dotyczy nakaz europejski, w wypadku jurysdykcji polskich sądów karnych, podlega darowaniu na mocy amnestii, 
2. w stosunku do osoby ściganej zapadło w innym państwie prawomocne orzeczenie co do tych samych czynów oraz, w wypadku skazania za te same czyny, osoba ścigana odbywa karę lub ją odbyła albo kara nie może być wykonana według prawa państwa, w którym zapadł wyrok skazujący, 
3. w stosunku do osoby ściganej zapadło prawomocne orzeczenie o przekazaniu do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, 
4. osoba, której dotyczy nakaz europejski, z powodu wieku nie ponosi według prawa polskiego odpowiedzialności karnej za czyny będące podstawą wydania nakazu europejskiego, 
5. naruszałoby to wolności i prawa człowieka i obywatela, 
6. nakaz wydany został w związku z przestępstwem popełnionym bez użycia przemocy z przyczyn politycznych. 

Jeżeli nakaz europejski został wydany wobec osoby ściganej, która jest obywatelem polskim, wykonanie nakazu może nastąpić pod warunkiem, że czyn, którego nakaz europejski dotyczy, nie został popełniony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ani na polskim statku wodnym lub powietrznym oraz stanowił przestępstwo według prawa Rzeczypospolitej Polskiej lub stanowiłby przestępstwo według prawa Rzeczypospolitej Polskiej w razie popełnienia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zarówno w czasie jego popełnienia, jak i w chwili wpłynięcia nakazu europejskiego. 

Kiedy wykonuje się europejski nakaz aresztowania?

Jeżeli nakaz europejski został wydany w celu ścigania osoby, która jest obywatelem polskim albo korzysta w Rzeczypospolitej Polskiej z prawa azylu, przekazanie może nastąpić pod warunkiem, że osoba ta będzie odesłana na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po prawomocnym zakończeniu postępowania w państwie wydania nakazu europejskiego. 

Jeśli zaś nakaz europejski dotyczy osoby niebędącej obywatelem polskim, okoliczność, że czyn nie jest przestępstwem według prawa polskiego, nie stanowi przeszkody do wykonania nakazu europejskiego, o ile dotyczy on czynu zagrożonego w państwie jego wydania karą co najmniej 3 lat pozbawienia wolności albo czynu, za który może być orzeczony co najmniej w tym samym wymiarze inny środek polegający na pozbawieniu wolności, będącego przestępstwem: 

1. udziału w zorganizowanej grupie albo związku mających na celu popełnianie przestępstw, 
2. o charakterze terrorystycznym, 
3. handlu ludźmi, 
4. przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego, 
5. nielegalnego wytwarzania, przetwarzania, przemytu środków odurzających, prekursorów, środków zastępczych lub substancji psychotropowych lub obrotu nimi, 
6. nielegalnego obrotu bronią, amunicją, materiałami wybuchowymi lub radioaktywnymi, 
7. łapownictwa i płatnej protekcji, 
8. oszustwa, 
9. wprowadzania do obrotu finansowego wartości majątkowych pochodzących z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł, 
10. fałszowania oraz obrotu fałszywymi pieniędzmi lub innymi środkami płatniczymi, 
11. przeciwko ochronie danych gromadzonych, przechowywanych, przetwarzanych lub przekazywanych w systemie informatycznym, 
12. przeciwko środowisku naturalnemu, w tym nielegalnego obrotu zagrożonymi gatunkami zwierząt i roślin, 
13. udzielenia pomocy w nielegalnym przekroczeniu granicy lub pobycie, 
14. zabójstwa, 
15. spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, 
16. nielegalnego obrotu organami i tkankami ludzkimi, 
17. bezprawnego pozbawienia człowieka wolności, 
18. uprowadzenia człowieka dla okupu, 
19. wzięcia lub przetrzymywania zakładnika, 
20. popełnionym z powodów narodowościowych, etnicznych, rasowych, wyznaniowych albo ze względu na bezwyznaniowość, 
21. rozboju z użyciem broni palnej lub groźby jej użycia, 
22. wymuszenia rozbójniczego z użyciem broni palnej lub groźby jej użycia, 
23. nielegalnego obrotu dobrami kultury, 
24. sprzeniewierzenia cudzego mienia, 
25. podrabiania oraz obrotu podrobionymi wyrobami, 
26. fałszowania oraz obrotu sfałszowanymi dokumentami, 
27. nielegalnego obrotu hormonami lub podobnymi substancjami, 
28. obrotu kradzionymi pojazdami mechanicznymi, 
29. zgwałcenia, 
30. podpalenia, 
31. należącym do właściwości Międzynarodowego Trybunału Karnego, 
32. porwania statku wodnego lub powietrznego, 
33. sabotażu.