Zakaz reklamy alkoholu w świetle Konstytucji i prawa europejskiego

Wolność gospodarcza jest konstytucyjną zasadą ustrojową (umieszczona w rozdziale pierwszym Konstytucji (art. 20). Przepis ten może służyć jako wzorzec kontroli konstytucyjności w połączeniu z art. 22. Zasada wolności gospodarczej należąc do fundamentów ustrojowych państwa przyjmuje, że zasada ta wymaga interpretacji prawa in dubio pro libertate (tj. w razie wątpliwości przyjmuje się wykładnię na korzyść tej wolności).

Również w prawie europejskim i acquis communautaire były analizowane granice dozwolonej reklamy w prawie wewnętrznym państw UE. W sytuacji, gdy Polska należy do Wspólnot Europejskich, należy starać się, aby interpretacja prawa (w zakresach podlegających dostosowaniu) odbywała się z uwzględnieniem europejskiego standardu. Dotyczy to także omawianego zagadnienia.

Interpretacja jest uznanym instrumentem implementacji prawa europejskiego w ogólności, jak i środkiem dostosowawczym prawa dla państw członkowskich. Dlatego też od organów stosujących prawo w państwach Unii Europejskiej oczekuje się interpretacji prawa wewnętrznego zgodnej z prawem europejskim (co wynika z art. 5 Traktatu Rzymskiego). To powoduje, że nawet normy wspólnotowe, które same w sobie nie nadają się do bezpośredniego stosowania, są punktem odniesienia, obowiązkowym kryterium do osiągnięcia zgodnej interpretacji. Ponadto uznaje się powinność wykorzystania prawa europejskiego jako wzorca przy interpretacji prawa wewnętrznego danego państwa.

Należy zatem przyjąć wykładnię, która najbardziej jest zgodna z koncepcją rozwiązań obowiązujących w prawie wspólnotowym i odpowiada utrwalonemu orzecznictwu europejskiemu. Wykorzystanie prawa europejskiego jako inspiracji interpretacyjnej oznacza przede wszystkim wykorzystanie tego prawa do rekonstrukcji wzorca konstytucyjnego.