Świadczenia nieodpłatne

Należy pamiętać, że nieodpłatnym świadczeniem dokonanym na rzecz osoby prawnej (podatnika) jest każde przysporzenie w majątku tej osoby, mające konkretny wymiar finansowy. Nieodpłatność świadczenia wynika z braku zapłaty lub przekazania jakiegokolwiek ekwiwalentu za korzystanie przez podatnika ze spełnionego na jego rzecz świadczenia.

W wielu orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny wskazał jakie przysporzenia mogą stanowić nieodpłatne świadczenie i tym samym powodować powstanie przychodu. I tak, w wyroku z dnia 10 listopada 1994 r., (sygn. SA/P 1652/94, opubl. Przegląd Orzecznictwa Podatkowego 1998 nr 1 poz. 30), NSA uznał, że “udzielenie nieoprocentowanej pożyczki jest nieodpłatnym świadczeniem podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych.” Podobnie jeżeli za użytkowane przez spółkę samochody spółka nie ponosiła na rzecz ich właścicieli żadnej odpłatności, to nie można kwestionować twierdzenia, że spółka otrzymała w ten sposób nieodpłatne świadczenie, które stanowi jej przychód (wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 1996 r., sygn. SA/Wr 1953/93, opubl. Glosa 1997 nr 11 s. 31).

Jak określić wartość nieodpłatnego świadczenia?

Aby dochód (przychód – koszty jego uzyskania) stanowił podstawę opodatkowania, musi mieć określoną wartość pieniężną. W przypadku nieodpłatnych świadczeń podstawą opodatkowania będzie zawsze kwota przychodu w tej postaci, gdyż jako świadczenie nieodpłatne nie można w żaden sposób określić kosztów uzyskania takiego świadczenia.